Kapitel 1. 1. (53 - 55)

53) Margsinnis dunaði hinn stórhýsti bær, höfðingjasetrið mikla og forna, af glaumi og gleðskap, en í kringum herbergi hennar var ætíð hljótt.
Margsinnis dunaði hinn stórhýsti bær, höfðingjasetrið mikla og forna, von ausgelassener Fröhlichkeit und Freude, aber ringsum ihr Zimmer war es immer still.

54) Öllum öldum lífsins var vandlega bægt frá þessari heilögu gröf.
Das ganze alte Leben war aus diesem heiligen Grab verbannt.

55) Þeir, sem þangað áttu erindi, læddust á tánum og héldu niðri í sér andanum, til þess að trufla ekki síðustu værð hinnar dauðadæmdu heimasætu.
Die, die dort etwas zu tun hatten, schlichen auf den Zehenspitzen und hielten den Atem an, um nicht die Ruhe dieser todgeweihten Heimstatt zu stören.