208) Ég sá hvítt dýr, langt og loðið, með hrafnsvartar granir og lág eyru, ekki ósvipað gríðarstórum, rófulausum ketti, læðast með mjúkum skrefum um jakana, stinga sér í kaf stundum, koma upp aftur, klifra upp á ísinn, hrista af sér vatnið og vera þá skraufþurrt, eins og það hefði aldrei í sjóinn komið.
Ich sah ein weißes Tier, lang und pelzig, mit rabenschwarzen granir (???) tiefliegenden Augen, nicht unähnlich einer riesigen, schwanzlosen Katze; es glitt mit einer weichen Bewegung auf die Eisscholle, versank im Schnee, tauchte wieder auf, kletterte auf das Eis, schüttelte das Wasser von sich ab und wurde knochentrocken, als wäre es nie im Wasser gewesen.
Freitag, 6. Oktober 2023
Abonnieren
Kommentare zum Post (Atom)
Buch
Der Blog ist jetzt auch in Buchform erhältlich: https://buchshop.bod.de/ein-aufgehender-stern-9783819299667
-
244) Meðal annarra sátu þar sex smámeyjar í drifhvítum kyrtlum, dragsíðum, með hárið greitt niður um axlirnar og gullna spöng um ennið . Un...
-
18) Var hann hinn glaðasti og lék við hvern sinn fingur, svo að vænta mátti, að ekki mundi ljóð skorta, er tóm gæfist á að hlýða. Er war de...
-
56) "Það er erfitt að fæða jafnstórt dýr úti á hafi, og biskupinn og menn hans eru hræddir við björninn . „Es ist schwierig, ein gleic...
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen