15) Í dýru steinasörvi um hálsinn hékk gullkross.
An der kostbaren Perlenkette um den Hals hing ein goldenes Kreuz.
16) Var engin Kristsmynd á honum, en í hennar stað voru í krossinn greyptar þrjár svartar perlur.
Es war kein Christusbild daran, sondern stattdessen waren drei schwarze Kreuze in das Kreuz eingraviert.
17) Beltið var úr gullnu silfri, sett saman úr þungum og þykkum stokkum, með sprota, sem náði allt í skaut niður.
Der Gürtel war aus vergoldetem Silber, zusammengesetzt aus schweren und dicken Gliedern, mit Schößlingen, die bis auf den Schoß reichten.
18) Á hvern stokk voru grafnar upphleyptar myndir, og skipti um myndir með hverjum stokk.
Jeder Stock war mit erhabenen Bildenr verziert, und die Bilder änderten sich auf jedem Stock.
19) Voru það helgra manna myndir, myndir úr helgisögum, biblíunni og gömlum ljóðum og ævintýrum, sem allar höfðu einhver tákn og einhvern lærdóm að geyma.
Es waren Bilder von heiligen Männern, Bilder aus Heiligenlegenden, aus der Bibel und alten Gedichten und Sagen, die alle eine Moral und eine Lehre enthielten.
Donnerstag, 31. Oktober 2024
Mittwoch, 30. Oktober 2024
Kapitel 2. 2 (14)
14) Hálsmálið á kyrtlinum var allt saumað gullrósum með miklum hagleik, og niður um barminn lágu breiðir borðar, gullsaumaðir.
Der Kragen des Kittels war mit goldenen Rosen gesäumt und mit großer Kunstfertigkeit, und um die Brust lagen breite Borten mit Goldsaum.
Der Kragen des Kittels war mit goldenen Rosen gesäumt und mit großer Kunstfertigkeit, und um die Brust lagen breite Borten mit Goldsaum.
Montag, 28. Oktober 2024
Kapitel 2. 2 (11 - 13)
11) Búnaði brúðarinnar var að mestu lokið.
Die Ausstattung der Braut war fast fertig.
12) Skartið, sem hún bar, var meira en Halldóra hafði hugsað sér, að nokkur kona gæti borið í einu.
Der Anhänger, den sie trug, war der prächtigste, den Halldóra je bei einer Frau gesehen hatte.
13) Ennisspöngin var úr skíru gulli, mynduð sem hálf kóróna, og glitruðu í henni dýrindis steinar.
Der Stirnreifen war aus reinem Gold, geformt wie eine halbe Krone, und daran glitzerten kostbare Steine.
Die Ausstattung der Braut war fast fertig.
12) Skartið, sem hún bar, var meira en Halldóra hafði hugsað sér, að nokkur kona gæti borið í einu.
Der Anhänger, den sie trug, war der prächtigste, den Halldóra je bei einer Frau gesehen hatte.
13) Ennisspöngin var úr skíru gulli, mynduð sem hálf kóróna, og glitruðu í henni dýrindis steinar.
Der Stirnreifen war aus reinem Gold, geformt wie eine halbe Krone, und daran glitzerten kostbare Steine.
Kapitel 2. 2 (1 - 10)
1) "Seint koma sælir, og koma þó," mælti Kristín glaðlega og stóð upp á móti Halldóru svo skjótlega, að konurnar, sem voru að festa á hana höfuðdjásnið, hrukku frá henni.
„Spät kommen die Glücklichen, und sie kommen doch“, sagte Kristín fröhlich und stand so hastig auf, um Halldóra entgegenzugehen, daß die Frauen, die ihr den Kopfschmuck befestigen wollten, zurückzuckten.
2) "Vertu velkomin, Halldóra mín!
„Sei willkommen, meine Halldóra!
3) Ég var orðin hrædd um, að þú hefðir engin skilaboð fengið og mundir alls ekki koma.
Ich hatte befürchtet, du hättest die Nachricht nicht bekommen und würdest nicht kommen.
4) Nú þarf ég ykkar ekki við lengur," mælti hún til kvennanna, sem verið, höfðu að búa hana. "Nú gerir Halldóra mín það, sem á vantar.
Jetzt brauche ich nicht mehr“, sagte sie zu den Frauen, die sich um sie gekümmert hatten. „Nun macht Halldóra das für mich, was noch fehlt.
5) Hún hefir áður búið mig til brúðkaups.
Sie hat mich schon einmal für eine Hochzeit zurechtgemacht.
6) Þið megið fara.
Ihr könnt gehen.
7) Heyrið þið það?"
Hört ihr das?“
8) Konurnar litu illum augum á þessa þurrlegu, vaðmálsklæddu almúgakonu, sem tók nú brúðina úr höndum þeirra.
Die Frauen warfen böse Blicke auf diese magere, in Vadmal gekleidete einfache Frau, die ihnen nun die Braut aus den Händen nahm.
9) Þær þorðu þó ekki að mæla móti Kristínu og gengu þegjandi burt úr herberginu.
Sie wagten jedoch nicht, Kristín zu widersprechen, und gingen schweigend aus dem Zimmer.
10) Kristín lét hurðina vandlega aftur á eftir þeim.
Kristín ließ die Tür hinter ihnen offen (?).
„Spät kommen die Glücklichen, und sie kommen doch“, sagte Kristín fröhlich und stand so hastig auf, um Halldóra entgegenzugehen, daß die Frauen, die ihr den Kopfschmuck befestigen wollten, zurückzuckten.
2) "Vertu velkomin, Halldóra mín!
„Sei willkommen, meine Halldóra!
3) Ég var orðin hrædd um, að þú hefðir engin skilaboð fengið og mundir alls ekki koma.
Ich hatte befürchtet, du hättest die Nachricht nicht bekommen und würdest nicht kommen.
4) Nú þarf ég ykkar ekki við lengur," mælti hún til kvennanna, sem verið, höfðu að búa hana. "Nú gerir Halldóra mín það, sem á vantar.
Jetzt brauche ich nicht mehr“, sagte sie zu den Frauen, die sich um sie gekümmert hatten. „Nun macht Halldóra das für mich, was noch fehlt.
5) Hún hefir áður búið mig til brúðkaups.
Sie hat mich schon einmal für eine Hochzeit zurechtgemacht.
6) Þið megið fara.
Ihr könnt gehen.
7) Heyrið þið það?"
Hört ihr das?“
8) Konurnar litu illum augum á þessa þurrlegu, vaðmálsklæddu almúgakonu, sem tók nú brúðina úr höndum þeirra.
Die Frauen warfen böse Blicke auf diese magere, in Vadmal gekleidete einfache Frau, die ihnen nun die Braut aus den Händen nahm.
9) Þær þorðu þó ekki að mæla móti Kristínu og gengu þegjandi burt úr herberginu.
Sie wagten jedoch nicht, Kristín zu widersprechen, und gingen schweigend aus dem Zimmer.
10) Kristín lét hurðina vandlega aftur á eftir þeim.
Kristín ließ die Tür hinter ihnen offen (?).
Kapitel 2. 1 (256 - 271)
256) "Kallið þá í gegnum dyrnar - eða skráargatið, - eða vegginn, ef skráargatið er líka byrgt," mælti riddarinn og hafði gaman af vöflum þessarar gömlu siðsemdardrósar.
„Ihr ruft durch die Tür – oder das Schlüsselloch – oder die Wand, wenn das Schlüsselloch verdeckt ist“, sagte der Ritter und amüsierte sich über die Verlegenheit dieser alten Tugendwächterin.
257) Segið henni, að það sé vinkona hennar - og okkar allra, - sem hún hefir sjálf gert orð eftir.
Sagt ihr, daß ich ihre Freundin sehe – und unser aller –, von der sie gesprochen hat.
258) Ef þið komið ykkur ekki að þessu, skal ég gera það," og riddarinn gerði sig líklegan til að ganga mitt inn í kvennaskarann.
„Wenn ihr nicht kommt, tue ich es“, und der Ritter war im Begriff, mitten in die Schar der Frauen hineinzugehen.
259) Forstöðukonan virti Halldóru fyrir sér hátt og lágt, vó hana og mældi með augunum.
Die Wortführerin sah Halldóra groß und schlank vor sich stehen, musterte sie und schätzte sie ein.
260) Síðan gekk hún þegjandi inn að dyrunum og gerði það, sem fyrir hana var lagt.
Dann ging sie schweigend zur Tür und tat das, was sie vorhatte.
261) "Hver er það?" var svarað fyrir innan.
„Wer ist das?“ wurde von innen geantwortet.
262) Forstöðukonan leit spyrjandi fram í dyrnar.
Die Wortführerin schaute fragend aus der Tür.
263) "Segið henni, að ég heiti Halldóra," mælti Halldóra.
„Sagt ihr, daß ich Halldóra heiße“, sagte Halldóra.
264) Forstöðukonan kallaði nú nafnið inn.
Die Wortführerin rief den Namen hinein.
265) "Halldóra, Halldóra!" var kallað feginsamlega fyrir innan.
„Halldóra, Halldóra!“ wurde drinnen froh gerufen.
266) "Hún er velkomin hingað inn til mín."
„Sie ist mir willkommen.“
267) Björn riddari leit brosandi til Halldóru, um leið og hann benti henni með hendinni, að nú væru henni dyrnar opnar.
Ritter Björn wandte sich lächelnd Halldóra zu und gab ihr mit Handzeichen zu verstehen, daß ihr nun die Türen offenstanden.
268) Halldóra rétti honum hönd sína og þakkaði honum innilega það vinsamlega lítillæti, sem hann hafði sýnt henni, og þá aðstoð, sem hann hafði veitt henni.
Halldóra reichte ihm die Hand und dankte ihm herzlich für die freundliche Bescheidenheit (?), die er ihr erwiesen hatte, und für die Unterstützung, die er ihr gegeben hatte.
269) Án hans fulltingis hefði hún fráleitt náð fundi Kristínar að þessu sinni.
Ohne seine Hilfe wäre sie wohl nicht zu Kristín gelangt.
270) "Við sjáumst seinna," mælti Björn riddari, um leið og hann kvaddi hæversklega og gekk út aftur.
„Wir sehen uns später“, sagte Ritter Björn, verabschiedete sich bescheiden und ging wieder hinaus.
271) En Halldóru var gangurinn greiður inn til brúðarinnar.
Aber Halldóra war schon zur Braut hineingegangen.
„Ihr ruft durch die Tür – oder das Schlüsselloch – oder die Wand, wenn das Schlüsselloch verdeckt ist“, sagte der Ritter und amüsierte sich über die Verlegenheit dieser alten Tugendwächterin.
257) Segið henni, að það sé vinkona hennar - og okkar allra, - sem hún hefir sjálf gert orð eftir.
Sagt ihr, daß ich ihre Freundin sehe – und unser aller –, von der sie gesprochen hat.
258) Ef þið komið ykkur ekki að þessu, skal ég gera það," og riddarinn gerði sig líklegan til að ganga mitt inn í kvennaskarann.
„Wenn ihr nicht kommt, tue ich es“, und der Ritter war im Begriff, mitten in die Schar der Frauen hineinzugehen.
259) Forstöðukonan virti Halldóru fyrir sér hátt og lágt, vó hana og mældi með augunum.
Die Wortführerin sah Halldóra groß und schlank vor sich stehen, musterte sie und schätzte sie ein.
260) Síðan gekk hún þegjandi inn að dyrunum og gerði það, sem fyrir hana var lagt.
Dann ging sie schweigend zur Tür und tat das, was sie vorhatte.
261) "Hver er það?" var svarað fyrir innan.
„Wer ist das?“ wurde von innen geantwortet.
262) Forstöðukonan leit spyrjandi fram í dyrnar.
Die Wortführerin schaute fragend aus der Tür.
263) "Segið henni, að ég heiti Halldóra," mælti Halldóra.
„Sagt ihr, daß ich Halldóra heiße“, sagte Halldóra.
264) Forstöðukonan kallaði nú nafnið inn.
Die Wortführerin rief den Namen hinein.
265) "Halldóra, Halldóra!" var kallað feginsamlega fyrir innan.
„Halldóra, Halldóra!“ wurde drinnen froh gerufen.
266) "Hún er velkomin hingað inn til mín."
„Sie ist mir willkommen.“
267) Björn riddari leit brosandi til Halldóru, um leið og hann benti henni með hendinni, að nú væru henni dyrnar opnar.
Ritter Björn wandte sich lächelnd Halldóra zu und gab ihr mit Handzeichen zu verstehen, daß ihr nun die Türen offenstanden.
268) Halldóra rétti honum hönd sína og þakkaði honum innilega það vinsamlega lítillæti, sem hann hafði sýnt henni, og þá aðstoð, sem hann hafði veitt henni.
Halldóra reichte ihm die Hand und dankte ihm herzlich für die freundliche Bescheidenheit (?), die er ihr erwiesen hatte, und für die Unterstützung, die er ihr gegeben hatte.
269) Án hans fulltingis hefði hún fráleitt náð fundi Kristínar að þessu sinni.
Ohne seine Hilfe wäre sie wohl nicht zu Kristín gelangt.
270) "Við sjáumst seinna," mælti Björn riddari, um leið og hann kvaddi hæversklega og gekk út aftur.
„Wir sehen uns später“, sagte Ritter Björn, verabschiedete sich bescheiden und ging wieder hinaus.
271) En Halldóru var gangurinn greiður inn til brúðarinnar.
Aber Halldóra war schon zur Braut hineingegangen.
Kapitel 2. 1 (246 - 255)
246) Þær iðuðu þó í skinninu af þrá og eftirvæntingu og hefðu nauðugar látið stöðu sína, því að þær voru einar valdar úr stórum hóp jafnaldra sinna til að prýða hina fyrirhuguðu skrúðgöngu til kirkjunnar og frá henni sem brúðarmeyjar.
Sie eilten geschäftig hin und her und verließen ihren Posten nur widerwillig, denn sie waren auserwählt aus einer großen Gruppe Gleichaltriger, um sie für den geplanten festlichen Umzug zur Kirche zu schmücken und Brautjungfern zu sein.
247) "Hingað má enginn karlmaður koma," sagði forstöðukonan sneglulega og vatt sér með miklum gust að dyrunum.
„Hierher darf kein Mann kommen“, sagte die Wortführerin heftig und wandte sich mit großer Kälte der Tür zu.
248) Rostinn í henni minnkaði þó dálítið, er hún sá, að karlmaðurinn, sem við dyrnar stóð, var riddarinn sjálfur, faðir brúðarinnar.
Aber ihre Stimme wurde leiser, als sie sah, daß der Mann, der in der Tür stand, der Ritter selbst war, der Vater der Braut.
249) Hún vildi þá láta sýnast svo sem hún hefði sagt þetta í góðlátlegri glettni.
Sie wollte so tun, als hätte sie es in gutem Willem gesagt.
250) "Ég ætla nú ekki lengra, - þó að margt sé hér fagurt að sjá," mælti riddarinn brosandi.
„Ich will gar nicht weiter – obwohl es hier viel Schönes zu sehen gibt“, sagte der Ritter lächelnd.
251) "En segið dóttur minni, að hér sé komin kona, sem langi til að sjá hana."
„Und sagt meiner Tochter, daß eine Frau gekommen ist, die sie gern sehen würde.“
252) Forstöðukonan varð vandræðaleg.
Die Wortführerin wurde verlegen.
253) "Brúðurin er inni í innri stofunni, svefnherbergi ábótans.
„Die Braut ist drinnen im Zimmer, im Schlafzimmer des Abts.“
254) Þar eru konur að búa hana.
Dort sind Frauen, die sie zurechtmachen.
255) Okkur leyfist ekki að líta þar inn."
Wir dürfen nicht hinein.“
Sie eilten geschäftig hin und her und verließen ihren Posten nur widerwillig, denn sie waren auserwählt aus einer großen Gruppe Gleichaltriger, um sie für den geplanten festlichen Umzug zur Kirche zu schmücken und Brautjungfern zu sein.
247) "Hingað má enginn karlmaður koma," sagði forstöðukonan sneglulega og vatt sér með miklum gust að dyrunum.
„Hierher darf kein Mann kommen“, sagte die Wortführerin heftig und wandte sich mit großer Kälte der Tür zu.
248) Rostinn í henni minnkaði þó dálítið, er hún sá, að karlmaðurinn, sem við dyrnar stóð, var riddarinn sjálfur, faðir brúðarinnar.
Aber ihre Stimme wurde leiser, als sie sah, daß der Mann, der in der Tür stand, der Ritter selbst war, der Vater der Braut.
249) Hún vildi þá láta sýnast svo sem hún hefði sagt þetta í góðlátlegri glettni.
Sie wollte so tun, als hätte sie es in gutem Willem gesagt.
250) "Ég ætla nú ekki lengra, - þó að margt sé hér fagurt að sjá," mælti riddarinn brosandi.
„Ich will gar nicht weiter – obwohl es hier viel Schönes zu sehen gibt“, sagte der Ritter lächelnd.
251) "En segið dóttur minni, að hér sé komin kona, sem langi til að sjá hana."
„Und sagt meiner Tochter, daß eine Frau gekommen ist, die sie gern sehen würde.“
252) Forstöðukonan varð vandræðaleg.
Die Wortführerin wurde verlegen.
253) "Brúðurin er inni í innri stofunni, svefnherbergi ábótans.
„Die Braut ist drinnen im Zimmer, im Schlafzimmer des Abts.“
254) Þar eru konur að búa hana.
Dort sind Frauen, die sie zurechtmachen.
255) Okkur leyfist ekki að líta þar inn."
Wir dürfen nicht hinein.“
Kapitel 2. 1 (244 - 245)
244) Meðal annarra sátu þar sex smámeyjar í drifhvítum kyrtlum, dragsíðum, með hárið greitt niður um axlirnar og gullna spöng um ennið.
Unter anderem saßen dort sechs Mädchen in schneeweißen Kitteln, die Haare bis auf die Schultern und goldene Reifen auf der Stirn.
245) Þær voru svo feimnar, að þær gátu varla upp litið, og var sem feimnin ykist að miklum mun, er þær sáu riddarann í dyrunum.
Sie waren so verlegen, daß sie kaum aufblicken konnten, und die Scham war besonders groß, als sie den Ritter in der Tür sahen.
Unter anderem saßen dort sechs Mädchen in schneeweißen Kitteln, die Haare bis auf die Schultern und goldene Reifen auf der Stirn.
245) Þær voru svo feimnar, að þær gátu varla upp litið, og var sem feimnin ykist að miklum mun, er þær sáu riddarann í dyrunum.
Sie waren so verlegen, daß sie kaum aufblicken konnten, und die Scham war besonders groß, als sie den Ritter in der Tür sahen.
Abonnieren
Posts (Atom)
Buch
Der Blog ist jetzt auch in Buchform erhältlich: https://buchshop.bod.de/ein-aufgehender-stern-9783819299667
-
46) Þess vegna var boðskapurinn dýrmætari en það, sem sendimaðurinn hefði getað valdið af gulli . Deshalb war die Botschaft kostbarer als d...
-
Der Blog ist jetzt auch in Buchform erhältlich: https://buchshop.bod.de/ein-aufgehender-stern-9783819299667
-
1) "Seint koma sælir, og koma þó," mælti Kristín glaðlega og stóð upp á móti Halldóru svo skjótlega, að konurnar, sem voru að fest...