Dienstag, 8. Oktober 2024

Kapitel 2. 1 (116 - 118)

116) "Hætt er við, að hann fari að verða loðmæltur, þegar líður á daginn," mælti hún hálfhátt við sjálfa sig, um leið og hún sneri við og fór að litast um eftir því, sem hann hafði vísað henni á.
„Es besteht die Gefahr, daß er im Laufe des Tages noch Unsinn redet“, sagte sie halblaut vor sich hin, drehte sich um und ging in die Richtung, die er ihr gezeigt hatte.

117) Allt í kringum hana voru tjöld, og milli tjaldanna var prúðbúið fólk á gangi.
Um sie herum waren überall Zelte, und zwischen den Zelten waren festlich gekleidete Leute unterwegs.

118) Allir heldri menn voru í glæsilegum litklæðum og sumir í riddarabúningi, gyrtir sverðum.
Alle vornehmen Männer trugen elegante bunte Kleidung und einige Ritterrüstungen, mit Schwertern am Gurt.

Sonntag, 6. Oktober 2024

Kapitel 2. 1 (99 - 115)

99) Háttu létta valdi ég ljóðum, svo lengur entist.
???


100) Eld hafa kveikt í anda skáldsins veigar úr gullskálum frá garði mildings.
Das Feuer ist entzündet mit dem Atem des Skalden, mit Getränken aus den goldenen Kelchen des Freigeistes.

101) Sérðu þar tjaldþyrping tignarlega?
Siehst du dort das prächtige Zeltlager?

102) Eitt er þar þó, sem af öllum ber.
???


103) Efldur hvítabjörn inngangsins gætir.
Ein kräftiger Eisbär bewacht den Eingang.

104) Þar býr hinn ríklyndi.
Dort wohnt der Großzügige (der Reiche?).

105) Þangað áttu að fara.
Da mußt du hin.

106) Hér skil ég við þig, - hendingar að vanda, orðspeki að deila við aðra gesti.
Hier verlasse ich dich – um Verse zu schmieden und Wortspiele mit anderen Gästen zu teilen.

107) Skorta má ei ljóð, þar skálar glymja.
Gedichte dürfen nicht fehlen, wo die Gläser zusammenklingen!

108) Heil vertu, Halldóra!
Leb wohl, Halldóra!

109) Við hittumst aftur."
Wir sehen uns wieder.“

110) Halldóra hafði varla komist að til að segja orð, svo ótt bar Sigurður á, og áður en hún gat áttað sig, var hann þotinn frá henni og haltraði aftur ofan að lendingarstaðnum.
Halldóra war kaum dazu gekommen, ein Wort zu sagen, so eilig hatte Sigurður es gehabt, und bevor sie sich gefangen hatte, war er schon auf und davon und humpelte wieder hinunter zu dem Landeplatz.

111) Hún stóð sem höggdofa af undrun og horfði á eftir honum.
Sie stand da wie betäubt vor Staunen und sah ihm nach.

112) Það var satt, sem hann sagði:
Es war wahr, was er sagte:

113) Vínið hafði kveikt í honum eld, hann var allur eins og brennandi, gneistandi logi.
Der Wein hatte ein Feuer in ihm entfacht, es war eine brennende, funkensprühende Flamme.

114) Slíkur maður var skapaður fyrir gleðina.
Ein solcher Mann war für Freude geschaffen.

115) Hún brosti glaðlega á eftir honum, því einnig frá höfði hennar hafði hann megnað að dreifa sorgarskýjunum.
Sie lächelte ihm fröhlich nach, denn er hatte es geschafft, die Kummerwolken aus ihrem Kopf zu vertreiben.

Kapitel 2. 1 (90 - 98)

90) Hvar sástu höfuðból höfðinglegra?
Hast du je einen prächtigeren Hof gesehen?

91) Miklir skálar af máttarviðum.
Ein Sinnbild der Machtfülle!

92) Háir stafnbjórar.
Hohe Giebel.

93) Hafskip fyrir landi.
Ein großes Schiff im Hafen (?).

94) Hvar ætti heldur heim að bjóða höfðingjum og konungum, er hingað kæmu?
Wohin wollte man höfðinge und Könige lieber einladen, die hierher kommen?

95) Hvar hljóma dýrri og drengilegri heiðurssögur höfðingjaættar?
Wo ertönen lieblicher und edler die Ehrensagen der Familien der höfðinge?

96) Hér erum vér gestir; en gott er að sjá risnu slíka og ríkilæti.
Hier sind wir Gäste, und es ist gut, die Bewirtung und die Großzügigkeit zu sehen.

97) Dýrri veislu en dæmi eru til, háreistar tjaldbúðir, - hafskip fyrir landi.
???


98) Heyrðu, Halldóra.
Hör zu, Halldóra.

Freitag, 4. Oktober 2024

Kapitel 2. 1 (86 - 89)

86) Dýrra er heilt höfuð hraustum fótum.
Kostbar ist ein ganzer Kopf auf gesunden Füßen.

87) Vel sé hinum vitra og vaska manni!
Sieh dir nur diesen waschechten Mann an!

88) Enginn er höfðingi honum meiri, enginn slíkt afbragð að atgervi og hreysti, enginn svo ríklyndur, enginn svo gjafmildur.
Keiner ist mehr höfðing als er, keiner so unübertroffen fähig und gesund, keiner so großzügig und freigebig.

89) Manstu Vatnsfjörð, hinn mikla garð?
Kennst du Vatnsfjörður, den großen Hof?

Donnerstag, 3. Oktober 2024

Kapitel 2. 1 (71 - 85)

71) Mikið hvað kætin og fjörið í þér endist.
Wieviel Fröhlichkeit und Lebendigkeit in dir stecken!

72) Þú hefir fengið einhverja glaðning í morgun."
Du hast heute morgen schon eine Aufmerksamkeit bekommen.“

73) Sigurður hoppaði upp, þó haltur væri, og réð sér varla fyrir fögnuði:
Sigurður sprang auf, obwohl er lahm war, sammelte sich und sagte feierlich:

74) "Margt ber til gleði, mér og öðrum.
„Vieles macht Freude, mir und anderen.

75) Minni hefi ég drukkið Maríu og Péturs.
Ich habe auf Maria und Petrus getrunken.

76) Til hefi ég drukkið tignum mönnum, og ljóðum þá kvatt, sem lent hafa hér.
Ich habe auf heilige Männer getrunken, und Gedichte zitiert.

77) Skorta mundi á risnu hins ríka Bjarnar, vantaði mann í hans miklu sveit, sem í viðlögum varpað gæti kveðjum á menn í mjúkum háttum.
Es fehlte vielleicht noch ein Trinkspruch auf den reichen Björn, es fehlte ein Mann in seinem großen Distrikt, der im Notfall Gedichte auf Männer mit weichen Hüten schreibt.

78) Heitstrengt hefi ég, Halldóra mín, heiðursdag þennan að helga ljóðum.
Ich habe feierlich geschworen, meine Halldóra, diesen Ehrentag zu besingen!

79) Mæla það allt, sem ég mæli, í stuðlum, sumarlangan dag meðan sól er uppi."
Alles, was ich sage, in Alliterationen wiederzugeben, an einem langen Sommertag, solange die Sonne scheint.“

80) "Þú þarft ekki mikinn umhugsunartíma."
„Du brauchst keine lange Bedenkzeit.“

81) "Rýrt væri hirðskáld hins ríka Bjarnar, mætti það ei daglangt mæla í ljóðum.
„Der Hofdichter des reichen Björn wäre arm dran, er könnte das nicht tagelang in Versform sagen.“

82) Ugga með hundum ég ætti skilið, fyrir veislukost og vín af skálum, ef ég orðlaus uppi stæði og menn hendinga til einskis væntu.
Mit den Hunden zu heulen, sollte ich gelernt haben, beim Festessen und becherweise Wein, wenn ich wortlos aufstehen würde und die Männer umsonst bezichtigen würde.“

83) Komdu nú, Halldóra.
Komm jetzt, Halldóra.

84) Heim til búða herra míns þig við hönd ég leiði.
Ich führe dich an der Hand zum Heim meines Herrn.

85) Hrind mér ekki frá þér, þótt ég haltur sé.
Stoß mich nicht von dir, denn ich bin lahm.

Mittwoch, 2. Oktober 2024

Kapitel 2. 1 (59 - 70)

59) Hann var haltur, en gekk þó hækjulaus og var eldsnar í öllum hreyfingum.
Er hinkte, ging jedoch ohne Krücken und war blitzschnell in all seinen Bewegungen.

60) Festi bar hann um hálsinn, og hékk við hana ofurlítil harpa með silfurstrengjum, sem minnti á, hver maðurinn væri.
Er trug eine Kette um den Hals, und daran hing eine kleine Harfe mit Silbersaiten, die davon kündete, wer der Mann war.

61) Þegar hann kom að bátnum, mælti hann af munni fram og logaði af fjöri:
Als er zum Boot kam, sagte er voller Eifer:

62) "Heil sértu, Halldóra!
„Sei gegrüßt, Halldóra!

63) Til heilla þú kemur.
Zum Glück kommst du.

64) Kristínu minni eru kærri fáar.
Die Erinnerungen an (von?) Kristín sind spärlich.

65) Vant mundi gleði, ef værir þú fjarri.
Es wäre keine Freude, wenn du fern wärst.

66) Velkomin til Viðeyjar!
Willkommen auf Viðey!

67) Hér er vinarhönd."
Hier ist die Hand eines Freundes.“

68) Það glaðnaði yfir Halldóru við þessa óvæntu kveðju.
Halldóra freute sich über diese unerwarteten Worte.

69) Hún tók hina framréttu hönd og studdi sig við hana upp úr bátnum.
Sie nahm die ausgestreckte Hand und ließ sich aus dem Boot helfen.

70) "Líkur ertu sjálfum þér enn þá, Sigurður fóstri.
„Du hast dich überhaupt nicht verändert, Pflegevater Sigurður.

Dienstag, 1. Oktober 2024

Kapitel 2. 1 (55 - 58)

55) Á leiðinni út í eyna var hún þungbúin og mælti ekki orð frá munni.
Auf der Fahrt zu den Inseln war sie schwermütig und brachte kein einziges Wort heraus.

56) Mátti sjá það á svip hennar, að hún hafði nýlega í einhverjar miklar raunir ratað, enda voru þeir margir um þessar mundir, sem bjuggu yfir ógrónum sárum eftir missi vina sinna og vandamanna.
Man sah an ihrem Gesicht, daß sie vor kurzem einen großen Kummer erlitten hatte, doch es waren viele in diesen Kreisen, die mit unverheilten Wunden lebten, nachdem sie Freunde und Verwandte verloren hatten.

57) Þegar báturinn lagði að bryggju við eyna, var þar fjölmenni fyrir, því að þar var skenkt á skálar til að bjóða þá velkomna, sem á land stigu.
Als das Boot an der Brücke bei der Insel anlegte, hielten es die Fährmänner für angebracht, diejenige willkommenzuheißen, die da an Land ging.

58) Maður nokkur skrautbúinn, með flaksandi kápu á herðum sér, tók sig út úr hópnum, er hann sá bátinn lenda, og vatt sér fram á bryggjuna.
Ein Mann in prächtiger Kleidung, mit wehendem Umhang, kam aus dem Haufen hervor, als er das Boot anlegen sah, und ging auf die Brücke zu.

Buch

Der Blog ist jetzt auch in Buchform erhältlich: https://buchshop.bod.de/ein-aufgehender-stern-9783819299667