Freitag, 17. Oktober 2025
Buch
Der Blog ist jetzt auch in Buchform erhältlich: https://buchshop.bod.de/ein-aufgehender-stern-9783819299667
Dienstag, 31. Dezember 2024
Kapitel 2. 4 (84 - 100 (Ende))
84) Ómurinn af söngnum fór dvínandi eftir því sem skipið fjarlægðist.
Das Echo des Gesangs schwächte sich ab, je weiter das Schiff sich entfernte.
85) Loks dó hann út með öllu, og ekkert heyrðist til skipsins annað en áratökin.
Schließlich erstarb der Gesang, und man hörte nichts außer dem Rauschen der Wellen.
86) Þá heyrðist skerandi ýlfur sem í hundi.
Da hörte man ein durchdringendes Geheul wie von einem Hund.
87) Bjarndýrið kom í löngum stökkum yfir leitið og henti sér í sjóinn.
Der Bär kam in langen Sprüngen und stürzte sich ins Meer.
88) Þreklegur, hvítur haus, með kolsvörtum grönum, risti sjóinn út að skipinu, og bráðum sást langur og loðinn búkur, með alla hramma útþanda, klifra upp skipshliðina.
Ein kräftiger, weißer Kopf mit kohlschwarzen Barthaaren kam aus dem Meer zum Vorschein, bewegte sich in Richtung des Schiffes, und bald war ein langer, pelziger Körper zu sehen, dessen Pranken weit ausgebreitet waren und der die Schiffsseite hinaufkletterte.
89) Björn riddari tók á móti nafna sínum við borðstokkinn og klappaði honum vingjarnlega.
Björn der Ritter empfing seinen Namensvetter am Tisch und tätschelte ihn freundlich.
90) Bangsi hristi af sér vatnið á borðstokknum og stökk svo inn á þilfarið.
Der Bär schüttelte das Wasser ab und sprang auf das Oberdeck.
91) Það var harpa Sigurðar fóstra, sem hafði kallað hann frá hinni ljúffengu máltíð.
Es war die Harfe von Pflegevater Sigurður, der ihn von dieser herrlichen Mahlzeit gerufen hatte.
92) Kristín horfði á eftir skipinu, og augu hennar fylltust af tárum.
Kristín sah dem Schiff nach, und ihre Augen füllten sich mit Tränen.
93) Ekki minntist hún þess, að faðir hennar hefði minnst við hana fyrr en nú.
Sie erinnerte sich nicht, daß ihr Vater vor heute mit ihr gesprochen hatte.
94) Nokkuð var hún því á veg komin til að bæta honum sonartjónið.
Irgendwie war es dazu gekommen, daß sie ihm den Sohn ersetzte.
95) Löngum hafði hún ferðast með honum í huganum langt út í lönd.
Lange hatte sie ihn in Gedanken überall hin begleitet.
96) Nú hafði henni staðið ferðin til boða, en hún hafnað henni til að njóta ástar sinnar og heimilishamingju, og - ef guð vildi unna henni þess - fullkomna heit sitt.
Nun war die Reise ihr angeboten worden, aber sie hatte sie abgelehnt, um ihre Liebe und häusliches Glück zu genießen, und – wenn Gott es ihr gönnte – ihr Eheversprechen zu erfüllen.
97) Það síðasta, sem hún sá til skipsins, var það, að Sigurður fóstri sló hörpuna á þilfarinu og björninn dansaði.
Das letzte, das sie von dem Schiff sah, war, daß Pflegevater Sigurður die Harfe spielte und der Bär tanzte.
98) Þá þurrkaði hún af sér tárin, sneri sér að manni sínum og mælti glaðlega:
Dann trocknete sie sich die Tränen, wandte sich an ihren Mann und sagte froh:
99) "Nú höldum við heim í Vatnsfjörð og tökum við búi og mannaforráðum.
Jetzt kehren wir nach Vatnsfjörður zurück und übernehmen die Besitztümer und die Kontrolle über die Menschen.
100) Þar bíður okkar mikið verk."
Dort erwartet uns viel Arbeit.“
ENDE
Das Echo des Gesangs schwächte sich ab, je weiter das Schiff sich entfernte.
85) Loks dó hann út með öllu, og ekkert heyrðist til skipsins annað en áratökin.
Schließlich erstarb der Gesang, und man hörte nichts außer dem Rauschen der Wellen.
86) Þá heyrðist skerandi ýlfur sem í hundi.
Da hörte man ein durchdringendes Geheul wie von einem Hund.
87) Bjarndýrið kom í löngum stökkum yfir leitið og henti sér í sjóinn.
Der Bär kam in langen Sprüngen und stürzte sich ins Meer.
88) Þreklegur, hvítur haus, með kolsvörtum grönum, risti sjóinn út að skipinu, og bráðum sást langur og loðinn búkur, með alla hramma útþanda, klifra upp skipshliðina.
Ein kräftiger, weißer Kopf mit kohlschwarzen Barthaaren kam aus dem Meer zum Vorschein, bewegte sich in Richtung des Schiffes, und bald war ein langer, pelziger Körper zu sehen, dessen Pranken weit ausgebreitet waren und der die Schiffsseite hinaufkletterte.
89) Björn riddari tók á móti nafna sínum við borðstokkinn og klappaði honum vingjarnlega.
Björn der Ritter empfing seinen Namensvetter am Tisch und tätschelte ihn freundlich.
90) Bangsi hristi af sér vatnið á borðstokknum og stökk svo inn á þilfarið.
Der Bär schüttelte das Wasser ab und sprang auf das Oberdeck.
91) Það var harpa Sigurðar fóstra, sem hafði kallað hann frá hinni ljúffengu máltíð.
Es war die Harfe von Pflegevater Sigurður, der ihn von dieser herrlichen Mahlzeit gerufen hatte.
92) Kristín horfði á eftir skipinu, og augu hennar fylltust af tárum.
Kristín sah dem Schiff nach, und ihre Augen füllten sich mit Tränen.
93) Ekki minntist hún þess, að faðir hennar hefði minnst við hana fyrr en nú.
Sie erinnerte sich nicht, daß ihr Vater vor heute mit ihr gesprochen hatte.
94) Nokkuð var hún því á veg komin til að bæta honum sonartjónið.
Irgendwie war es dazu gekommen, daß sie ihm den Sohn ersetzte.
95) Löngum hafði hún ferðast með honum í huganum langt út í lönd.
Lange hatte sie ihn in Gedanken überall hin begleitet.
96) Nú hafði henni staðið ferðin til boða, en hún hafnað henni til að njóta ástar sinnar og heimilishamingju, og - ef guð vildi unna henni þess - fullkomna heit sitt.
Nun war die Reise ihr angeboten worden, aber sie hatte sie abgelehnt, um ihre Liebe und häusliches Glück zu genießen, und – wenn Gott es ihr gönnte – ihr Eheversprechen zu erfüllen.
97) Það síðasta, sem hún sá til skipsins, var það, að Sigurður fóstri sló hörpuna á þilfarinu og björninn dansaði.
Das letzte, das sie von dem Schiff sah, war, daß Pflegevater Sigurður die Harfe spielte und der Bär tanzte.
98) Þá þurrkaði hún af sér tárin, sneri sér að manni sínum og mælti glaðlega:
Dann trocknete sie sich die Tränen, wandte sich an ihren Mann und sagte froh:
99) "Nú höldum við heim í Vatnsfjörð og tökum við búi og mannaforráðum.
Jetzt kehren wir nach Vatnsfjörður zurück und übernehmen die Besitztümer und die Kontrolle über die Menschen.
100) Þar bíður okkar mikið verk."
Dort erwartet uns viel Arbeit.“
ENDE
Kapitel 2. 4 (56 - 83)
56) "Það er erfitt að fæða jafnstórt dýr úti á hafi, og biskupinn og menn hans eru hræddir við björninn.
„Es ist schwierig, ein gleich großes Tier im Meer zu ernähren, und der Bischof und seine Männer haben Angst vor dem Bären.
57) Ég gaf honum heilan kindarskrokk að fást við, og hann er nú hér fyrir ofan leitið.
Ich gab ihm ein ganzes totes Schaf zu fressen, und er ist jetzt hier oben auf der Suche.
58) Verði hann eftir, vona ég að þú annist hann, og verði hann illur viðfangs, lætur þú drepa hann. Wenn er dir folgt, hoffe ich, daß du dich um ihn kümmerst, und wenn er böse wird, läßt du ihn töten.
59) En muni hann eftir mér og nái í skipið, tek ég það sem fyrirboða góðrar ferðar."
Wenn er mir das Schiff überläßt und es holt, betrachte ich das als Vorzeichen für eine gute Reise."
60) Björn gekk nú um borð, og voru festar leystar.
Björn ging jetzt an Bord, und die Leinen wurden gelöst.
61) Skipið seig hægt frá landi fram á fjörðinn.
Das Schiff fuhr langsam vom Land auf den Fjord hinaus.
62) Byrlítið var við landið, svo að segl komu ekki að haldi, og varð að róa skipið fram á fjörðinn undir byrinn.
Es wehte nur leicht, so daß die Segel sich nicht aufblähten, und das Schiff mußte in den Fjord gerudert werden.
63) Veður var hið blíðasta.
Das Wetter war wunderschön.
64) Þegar ró komst á á þilfarinu, greip Sigurður fóstri til hörpunnar og söng undir við raust.
Als Ruhe auf dem Deck einkehrte, griff Sigurður, der Pflegevater, zur Harfe und sang dazu mit seiner Stimme.
65) Mjúkir og mildir tónar endurómuðu frá fjöllunum beggja megin fjarðarins.
Weiche und milde Töne kamen zwischen den Bergen beidseits des Fjords hervor.
66) Hann söng kvæði það, sem hér fer á eftir:
Er sang das Lied, das hier folgt:
66) Blær af heiðunum bröttum líður,
blæs í voðina hvíta.
Fjörðurinn blikar blár og fríður,
bjart er til hafs að líta.
Ein Hauch weht von den steilen Höhen,
bläst in das weiße Gewand.
Der Fjord glänzt blau und friedlich,
hell ist der Blick zum Meer.
67) Fögur eruð þið, Íslands fjöll,
þótt ykkur vinurinn hafni.
Borgirnar frægu brosa mér fyrir stafni.
Ihr seid schön, Berge Islands,
obwohl euch der Freund abweist.
Die berühmten Städte lächeln mir entgegen.
68) Uppi á strönd er brugðið búðum,
breikkar sund frá landi.
Hafsins glampar hoppa á súðum,
hert er á hverju bandi.
Oben am Strand sind Buden aufgestellt,
das Wasser breitet sich vom Land aus.
Das Meer glitzert und springt auf den Wellen,
es ist an jedem Band fest.
69) Fögur eruð þið, Íslands fjöll,
þótt ykkur vinurinn hafni.
Borgirnar frægu brosa mér fyrir stafni.
Ihr seid schön, Berge Islands,
obwohl euch der Freund abweist.
Die berühmten Städte lächeln mir entgegen.
70) Blárra hnúka hringur lítur
hátt og kveðju sendir.
Snæfells-ásinn ítur, hvítur,
yst við djúpið bendir.
Der blaue Gipfel schaut hoch und sendet Grüße.
Der Snæfells-Gigant, weiß,
zeigt am äußersten Rand zum Tiefen.
71) Fögur eruð þið, Íslands fjöll,
þótt ykkur vinurinn hafni.
Borgirnar frægu brosa mér fyrir stafni.
Ihr seid schön, Berge Islands,
obwohl euch der Freund abweist.
Die berühmten Städte lächeln mir entgegen.
72) Hafið laðar, lokkar, dregur,
lyftist bjart í hilling.
Breiddur er gamall víkingsvegur
vonanna sólskinsgylling.
Das Meer zieht an, lockt, zieht,
hebt sich hell in der Dämmerung.
Breit ist der alte Wikingweg,
der die Sonne der Hoffnung golden strahlen läßt.
73) Fögur eruð þið, Íslands fjöll,
þótt ykkur vinurinn hafni.
Borgirnar frægu brosa mér fyrir stafni.
Ihr seid schön, Berge Islands,
obwohl euch der Freund abweist.
Die berühmten Städte lächeln mir entgegen.
74) Strendur fyrir handan hefjast,
helgaðar kærum sögum;
ódauðlegum orðstír vefjast
frá okkar feðra dögum.
Die Strände jenseits erheben sich,
heilig den geliebten Geschichten;
unsterblicher Ruhm webt sich
aus den Tagen unserer Väter.
75) Fögur eruð þið, Íslands fjöll,
þótt ykkur vinurinn hafni.
Borgirnar frægu brosa mér fyrir stafni.
Ihr seid schön, Berge Islands,
obwohl euch der Freund abweist.
Die berühmten Städte lächeln mir entgegen.
76) Lundar fyrir handan hefjast
helgaðir guðdómssögum.
Tignir í skýjum turnar vefjast,
titra af klukknaslögum.
Die Wälder erheben sich,
heilig den göttlichen Geschichten.
Erhabene Türme weben sich in den Wolken,
Vibrieren von den Klängen der Glocken.
77) Fögur eruð þið, Íslands fjöll,
þótt ykkur vinurinn hafni.
Borgirnar frægu brosa mér fyrir stafni.
Ihr seid schön, Berge Islands,
obwohl euch der Freund abweist.
Die berühmten Städte lächeln mir entgegen.
78) Hugurinn lengra, lengra flýgur
léttur á himins vindum.
Fram úr blárri fjarlægð stígur
fjöld af þráðum myndum.
Der Geist fliegt weiter, weiter,
leicht auf den Winden des Himmels.
Aus der blauen Ferne erhebt sich
eine Vielzahl von bildhaften Fäden.
79) Fögur eruð þið, Íslands fjöll,
þótt ykkur vinurinn hafni.
Borgirnar frægu brosa mér fyrir stafni.
Ihr seid schön, Berge Islands,
obwohl euch der Freund abweist.
Die berühmten Städte lächeln mir entgegen.
80) Jórsalir hefjast hátt í ljóma.
Hóglega Jórdan niðar.
Hlýlega býður heilaga Róma
heim til gleði og friðar.
Jerusalem erhebt sich hoch im Licht.
Sanft fließt der Jordan hinab.
Herzlich lädt das heilige Rom
ein zu Freude und Frieden.
81) Fögur eruð þið, Íslands fjöll,
þótt ykkur vinurinn hafni.
Borgirnar frægu brosa mér fyrir stafni.
Ihr seid schön, Berge Islands,
obwohl euch der Freund abweist.
Die berühmten Städte lächeln mir entgegen.
82) Heilaga móðir, götu greið oss
gröfina helgu' að finna.
Heilagi Jakob, heila leið oss
til heilagra beina þinna.
Heilige Mutter, führe uns
zu dem heiligen Grab.
Heiliger Jakob, führe uns auf den heiligen Weg
zu deinen heiligen Gebeinen.
83) Fögur eruð þið, Íslands fjöll,
þótt ykkur vinurinn hafni.
Borgirnar helgu brosa mér fyrir stafni.
Ihr seid schön, Berge Islands,
obwohl euch der Freund abweist.
Die berühmten Städte lächeln mir entgegen.
„Es ist schwierig, ein gleich großes Tier im Meer zu ernähren, und der Bischof und seine Männer haben Angst vor dem Bären.
57) Ég gaf honum heilan kindarskrokk að fást við, og hann er nú hér fyrir ofan leitið.
Ich gab ihm ein ganzes totes Schaf zu fressen, und er ist jetzt hier oben auf der Suche.
58) Verði hann eftir, vona ég að þú annist hann, og verði hann illur viðfangs, lætur þú drepa hann. Wenn er dir folgt, hoffe ich, daß du dich um ihn kümmerst, und wenn er böse wird, läßt du ihn töten.
59) En muni hann eftir mér og nái í skipið, tek ég það sem fyrirboða góðrar ferðar."
Wenn er mir das Schiff überläßt und es holt, betrachte ich das als Vorzeichen für eine gute Reise."
60) Björn gekk nú um borð, og voru festar leystar.
Björn ging jetzt an Bord, und die Leinen wurden gelöst.
61) Skipið seig hægt frá landi fram á fjörðinn.
Das Schiff fuhr langsam vom Land auf den Fjord hinaus.
62) Byrlítið var við landið, svo að segl komu ekki að haldi, og varð að róa skipið fram á fjörðinn undir byrinn.
Es wehte nur leicht, so daß die Segel sich nicht aufblähten, und das Schiff mußte in den Fjord gerudert werden.
63) Veður var hið blíðasta.
Das Wetter war wunderschön.
64) Þegar ró komst á á þilfarinu, greip Sigurður fóstri til hörpunnar og söng undir við raust.
Als Ruhe auf dem Deck einkehrte, griff Sigurður, der Pflegevater, zur Harfe und sang dazu mit seiner Stimme.
65) Mjúkir og mildir tónar endurómuðu frá fjöllunum beggja megin fjarðarins.
Weiche und milde Töne kamen zwischen den Bergen beidseits des Fjords hervor.
66) Hann söng kvæði það, sem hér fer á eftir:
Er sang das Lied, das hier folgt:
66) Blær af heiðunum bröttum líður,
blæs í voðina hvíta.
Fjörðurinn blikar blár og fríður,
bjart er til hafs að líta.
Ein Hauch weht von den steilen Höhen,
bläst in das weiße Gewand.
Der Fjord glänzt blau und friedlich,
hell ist der Blick zum Meer.
67) Fögur eruð þið, Íslands fjöll,
þótt ykkur vinurinn hafni.
Borgirnar frægu brosa mér fyrir stafni.
Ihr seid schön, Berge Islands,
obwohl euch der Freund abweist.
Die berühmten Städte lächeln mir entgegen.
68) Uppi á strönd er brugðið búðum,
breikkar sund frá landi.
Hafsins glampar hoppa á súðum,
hert er á hverju bandi.
Oben am Strand sind Buden aufgestellt,
das Wasser breitet sich vom Land aus.
Das Meer glitzert und springt auf den Wellen,
es ist an jedem Band fest.
69) Fögur eruð þið, Íslands fjöll,
þótt ykkur vinurinn hafni.
Borgirnar frægu brosa mér fyrir stafni.
Ihr seid schön, Berge Islands,
obwohl euch der Freund abweist.
Die berühmten Städte lächeln mir entgegen.
70) Blárra hnúka hringur lítur
hátt og kveðju sendir.
Snæfells-ásinn ítur, hvítur,
yst við djúpið bendir.
Der blaue Gipfel schaut hoch und sendet Grüße.
Der Snæfells-Gigant, weiß,
zeigt am äußersten Rand zum Tiefen.
71) Fögur eruð þið, Íslands fjöll,
þótt ykkur vinurinn hafni.
Borgirnar frægu brosa mér fyrir stafni.
Ihr seid schön, Berge Islands,
obwohl euch der Freund abweist.
Die berühmten Städte lächeln mir entgegen.
72) Hafið laðar, lokkar, dregur,
lyftist bjart í hilling.
Breiddur er gamall víkingsvegur
vonanna sólskinsgylling.
Das Meer zieht an, lockt, zieht,
hebt sich hell in der Dämmerung.
Breit ist der alte Wikingweg,
der die Sonne der Hoffnung golden strahlen läßt.
73) Fögur eruð þið, Íslands fjöll,
þótt ykkur vinurinn hafni.
Borgirnar frægu brosa mér fyrir stafni.
Ihr seid schön, Berge Islands,
obwohl euch der Freund abweist.
Die berühmten Städte lächeln mir entgegen.
74) Strendur fyrir handan hefjast,
helgaðar kærum sögum;
ódauðlegum orðstír vefjast
frá okkar feðra dögum.
Die Strände jenseits erheben sich,
heilig den geliebten Geschichten;
unsterblicher Ruhm webt sich
aus den Tagen unserer Väter.
75) Fögur eruð þið, Íslands fjöll,
þótt ykkur vinurinn hafni.
Borgirnar frægu brosa mér fyrir stafni.
Ihr seid schön, Berge Islands,
obwohl euch der Freund abweist.
Die berühmten Städte lächeln mir entgegen.
76) Lundar fyrir handan hefjast
helgaðir guðdómssögum.
Tignir í skýjum turnar vefjast,
titra af klukknaslögum.
Die Wälder erheben sich,
heilig den göttlichen Geschichten.
Erhabene Türme weben sich in den Wolken,
Vibrieren von den Klängen der Glocken.
77) Fögur eruð þið, Íslands fjöll,
þótt ykkur vinurinn hafni.
Borgirnar frægu brosa mér fyrir stafni.
Ihr seid schön, Berge Islands,
obwohl euch der Freund abweist.
Die berühmten Städte lächeln mir entgegen.
78) Hugurinn lengra, lengra flýgur
léttur á himins vindum.
Fram úr blárri fjarlægð stígur
fjöld af þráðum myndum.
Der Geist fliegt weiter, weiter,
leicht auf den Winden des Himmels.
Aus der blauen Ferne erhebt sich
eine Vielzahl von bildhaften Fäden.
79) Fögur eruð þið, Íslands fjöll,
þótt ykkur vinurinn hafni.
Borgirnar frægu brosa mér fyrir stafni.
Ihr seid schön, Berge Islands,
obwohl euch der Freund abweist.
Die berühmten Städte lächeln mir entgegen.
80) Jórsalir hefjast hátt í ljóma.
Hóglega Jórdan niðar.
Hlýlega býður heilaga Róma
heim til gleði og friðar.
Jerusalem erhebt sich hoch im Licht.
Sanft fließt der Jordan hinab.
Herzlich lädt das heilige Rom
ein zu Freude und Frieden.
81) Fögur eruð þið, Íslands fjöll,
þótt ykkur vinurinn hafni.
Borgirnar frægu brosa mér fyrir stafni.
Ihr seid schön, Berge Islands,
obwohl euch der Freund abweist.
Die berühmten Städte lächeln mir entgegen.
82) Heilaga móðir, götu greið oss
gröfina helgu' að finna.
Heilagi Jakob, heila leið oss
til heilagra beina þinna.
Heilige Mutter, führe uns
zu dem heiligen Grab.
Heiliger Jakob, führe uns auf den heiligen Weg
zu deinen heiligen Gebeinen.
83) Fögur eruð þið, Íslands fjöll,
þótt ykkur vinurinn hafni.
Borgirnar helgu brosa mér fyrir stafni.
Ihr seid schön, Berge Islands,
obwohl euch der Freund abweist.
Die berühmten Städte lächeln mir entgegen.
Kapitel 2. 4 (34 - 55)
34) "Komi ég aftur og beri gæfu til að opna þetta bréf sjálfur, geri ég kannske aðra skipun á um eitthvað.
„Wenn ich zurückkomme und Gelegenheit habe, diesen Brief selbst zu öffnen, werde ich vielleicht einiges anders machen.
35) Nú er of snemmt að gera ráð fyrir því.
Jetzt ist es zu früh, Ratschläge zu geben.
36) Einhvern veginn leggst það þó í mig, að ég eigi beinin að bera hérna í Hvalfirði.
Irgendwie erlegst du es mir auf, mich wieder hierher nach Hvalfjörður zu schleppen.
37) Mér hefir hann löngum fagur fundist.
Ich habe es lange schön gefunden.
38) En hugboði einu skyldi enginn maður treysta.
Aber kein Mann sollte seiner Ahnung vertrauen.
39) Færi svo, er réttast að flytja mig í Skálholt til greftrunar, þó að ég hafi áður kosið mér legstað í Vatnsfjarðarkirkju."
Es wäre also am besten, mich in Skálholt zu beerdigen, obwohl ich mir zuvor einen Grabplatz in der Kirche von Vatnsfjörður gewählt habe.“
40) "Ég skal einnig hafa það hugfast."
„Das werde ich mir gut merken.“
41) "Vertu nú sæl, og guð sé með þér!"
„Leb nun wohl, und Gott sei Mit dir!“
42) "Vertu sæll, elsku pabbi minn, og guð fylgi þér!
„Lebe wohl, mein geliebter Papa, und Gott möge dich begleiten!
43) Heilsaðu elsku mömmu hjartanlega, sem ég vona, að þú hittir í Noregi," mælti Kristín um leið og hún minntist við föður sinn.
Grüß herzlich meine geliebte Mama, von der ich hoffe, daß du sie in Norwegen antriffst“, sagte Kristín und dachte an ihren Vater.
44) Síðan bætti hún við í lægri róm:
Dann fügte sie mit leiserer Stimme hinzu:
45) "Og þegar þú kemur aftur, ætla ég að vera búin að bæta þér Þorleif að fullu."
„Und wenn du wiederkommst, will ich dir Þorleifur voll und ganz ersetzen.“
46) Björn riddari hristi höfuðið og mælti raunalega:
Ritter Björn schüttelte den Kopf und sagte traurig:
47) "Það getur þú aldrei, dóttir mín."
„Das schaffst du nie, meine Tochter.“
48) "Segðu það ekki, pabbi.
„Sag das nicht, Papa.
49) Mundu það, að ég er hækkandi stjarna.
Denk daran, daß ich ein aufgehender Stern bin.
50) Ég á enn eftir að hækka."
Und ich will noch weiter aufsteigen.“
51) Björn riddari svaraði engu.
Ritter Björn antwortete nicht.
52) Hann flýtti sér að kveðja tengdason sinn, og svo Halldóru, og gekk síðan fram á bryggjuna.
Er wandte sich ab, um mit seinem Schwiegersohn zu reden, und mit Halldóra, und ging dann auf den Anlegeplatz.
53) "Hvar er nafni þinn?" kallaði Kristín á eftir honum.
„Wo ist dein Name (Titel?)?“ rief Kristín ihm nach.
54) "Ætlarðu ekki að hafa hann með þér?"
„Willst du ihn nicht bei dir haben?“
55) "Ég ætlaði að reyna að stelast frá honum," mælti riddarinn.
„Ich wollte versuchen, mich von ihm davonzustehlen“, sagte der Ritter.
„Wenn ich zurückkomme und Gelegenheit habe, diesen Brief selbst zu öffnen, werde ich vielleicht einiges anders machen.
35) Nú er of snemmt að gera ráð fyrir því.
Jetzt ist es zu früh, Ratschläge zu geben.
36) Einhvern veginn leggst það þó í mig, að ég eigi beinin að bera hérna í Hvalfirði.
Irgendwie erlegst du es mir auf, mich wieder hierher nach Hvalfjörður zu schleppen.
37) Mér hefir hann löngum fagur fundist.
Ich habe es lange schön gefunden.
38) En hugboði einu skyldi enginn maður treysta.
Aber kein Mann sollte seiner Ahnung vertrauen.
39) Færi svo, er réttast að flytja mig í Skálholt til greftrunar, þó að ég hafi áður kosið mér legstað í Vatnsfjarðarkirkju."
Es wäre also am besten, mich in Skálholt zu beerdigen, obwohl ich mir zuvor einen Grabplatz in der Kirche von Vatnsfjörður gewählt habe.“
40) "Ég skal einnig hafa það hugfast."
„Das werde ich mir gut merken.“
41) "Vertu nú sæl, og guð sé með þér!"
„Leb nun wohl, und Gott sei Mit dir!“
42) "Vertu sæll, elsku pabbi minn, og guð fylgi þér!
„Lebe wohl, mein geliebter Papa, und Gott möge dich begleiten!
43) Heilsaðu elsku mömmu hjartanlega, sem ég vona, að þú hittir í Noregi," mælti Kristín um leið og hún minntist við föður sinn.
Grüß herzlich meine geliebte Mama, von der ich hoffe, daß du sie in Norwegen antriffst“, sagte Kristín und dachte an ihren Vater.
44) Síðan bætti hún við í lægri róm:
Dann fügte sie mit leiserer Stimme hinzu:
45) "Og þegar þú kemur aftur, ætla ég að vera búin að bæta þér Þorleif að fullu."
„Und wenn du wiederkommst, will ich dir Þorleifur voll und ganz ersetzen.“
46) Björn riddari hristi höfuðið og mælti raunalega:
Ritter Björn schüttelte den Kopf und sagte traurig:
47) "Það getur þú aldrei, dóttir mín."
„Das schaffst du nie, meine Tochter.“
48) "Segðu það ekki, pabbi.
„Sag das nicht, Papa.
49) Mundu það, að ég er hækkandi stjarna.
Denk daran, daß ich ein aufgehender Stern bin.
50) Ég á enn eftir að hækka."
Und ich will noch weiter aufsteigen.“
51) Björn riddari svaraði engu.
Ritter Björn antwortete nicht.
52) Hann flýtti sér að kveðja tengdason sinn, og svo Halldóru, og gekk síðan fram á bryggjuna.
Er wandte sich ab, um mit seinem Schwiegersohn zu reden, und mit Halldóra, und ging dann auf den Anlegeplatz.
53) "Hvar er nafni þinn?" kallaði Kristín á eftir honum.
„Wo ist dein Name (Titel?)?“ rief Kristín ihm nach.
54) "Ætlarðu ekki að hafa hann með þér?"
„Willst du ihn nicht bei dir haben?“
55) "Ég ætlaði að reyna að stelast frá honum," mælti riddarinn.
„Ich wollte versuchen, mich von ihm davonzustehlen“, sagte der Ritter.
Kapitel 2. 4 (28 - 33)
28) Margt getur að höndum borið á svo langri leið.
Auf so einem langen Weg kann viel passieren.
29) Geymdu bréfið vandlega, hvað sem öðru líður.
Bewahr den Brief gut auf, was auch geschieht.
30) Það var gert hér í morgun, og mætir menn settu fyrir það innsigli sín ásamt mér.
Er wurde hier heute morgen geschrieben, und die Männer, die es betrifft, haben gemeinsam mit mir ihren Stempel darauf gesetzt.“
31) Fylgdu því fast fram, dóttir, að allt, sem þar stendur, verði haldið, ef það kemur undir þín ráð."
Achte nun darauf, Tochter, daß alles, was darin steht, eingehalten wird, wenn du es zu entscheiden hast.“
32) "Já, faðir minn.
„Ja, mein Vater.
33) Það skal ég gera."
Das werde ich tun.“
Auf so einem langen Weg kann viel passieren.
29) Geymdu bréfið vandlega, hvað sem öðru líður.
Bewahr den Brief gut auf, was auch geschieht.
30) Það var gert hér í morgun, og mætir menn settu fyrir það innsigli sín ásamt mér.
Er wurde hier heute morgen geschrieben, und die Männer, die es betrifft, haben gemeinsam mit mir ihren Stempel darauf gesetzt.“
31) Fylgdu því fast fram, dóttir, að allt, sem þar stendur, verði haldið, ef það kemur undir þín ráð."
Achte nun darauf, Tochter, daß alles, was darin steht, eingehalten wird, wenn du es zu entscheiden hast.“
32) "Já, faðir minn.
„Ja, mein Vater.
33) Það skal ég gera."
Das werde ich tun.“
Kapitel 2. 4 (18 - 27)
18) Var hann hinn glaðasti og lék við hvern sinn fingur, svo að vænta mátti, að ekki mundi ljóð skorta, er tóm gæfist á að hlýða.
Er war der fröhlichste von allen und spielte mit all seinen Fingern, so daß man erwarten durfte, daß kein Mangel an Liedern herrschen würde.
19) Skammt frá bryggjunni stóðu þau hjónin, Kristín og Þorleifur, og Halldóra hjá þeim.
Auf dem Anlegeplatz standen die Brautleute, Kristín und Þorleifur, und Halldóra bei ihnen.
20) Kristín var nokkru fölari en hún hafði verið á brúðkaupsdegi sínum, en svipmikil og sköruleg sem ætíð.
Kristín war etwas blasser, als sie es an ihrem Hochzeitstag gewesen war, aber würdig und ausdrucksvoll wie immer.
21) Sveipaði hún feldinum fast upp að vöngum sér, og bar því meira á andlitsbjartleik hennar.
Sie drückte das Fell (?) fest an ihre Wange, und dadurch kam ihr Gesichtsausdruck noch mehr zur Geltung.
22) Áður en Björn riddari gengi um borð, gekk hann til þeirra til að kveðja þau.
Bevor Ritter Björn an Bord ging, ging er zu ihnen, um mit ihnen zu reden.
23) "Hér er, dóttir mín, bókfell, sem ég vil fela þér til geymslu," mælti hann og rétti Kristínu samanvafinn stranga með við hengdum innsiglum.
„Hier ist, meine Tochter, das Pergament, das ich dir übergeben will, damit du es aufbewahrst“, sagte er und reichte Kristín ein zusammengerolltes Papier mit herabhängendem Siegel.
24) "Það er erfðaskrá mín, og má ekki opna hana fyrr en öll von er úti um það, að ég komi til Íslands aftur."
„Das ist mein Erbe, und es darf nicht geöffnet werden, bevor alle Hoffnung verloren ist, daß ich nach Island zurückkehre.“
25) "Þá vona ég, að hún verði ekki opnuð fyrr en þú opnar hana sjálfur," mælti Kristín.
„Dann hoffe ich, daß es nicht geöffnet wird, bevor du es selbst öffnest“, sagte Kristín.
26) Björn riddari brosti þreytulega:
Ritter Björn lächelte matt:
27) "Það er langt héðan til Jórsala, dóttir mín, og víða þarf við að koma.
Ritter Björn lächelte matt:„Es ist ein weiter Weg nach Jerusalem, meine Tochter, und eine lange Strecke zurückzulegen.
Er war der fröhlichste von allen und spielte mit all seinen Fingern, so daß man erwarten durfte, daß kein Mangel an Liedern herrschen würde.
19) Skammt frá bryggjunni stóðu þau hjónin, Kristín og Þorleifur, og Halldóra hjá þeim.
Auf dem Anlegeplatz standen die Brautleute, Kristín und Þorleifur, und Halldóra bei ihnen.
20) Kristín var nokkru fölari en hún hafði verið á brúðkaupsdegi sínum, en svipmikil og sköruleg sem ætíð.
Kristín war etwas blasser, als sie es an ihrem Hochzeitstag gewesen war, aber würdig und ausdrucksvoll wie immer.
21) Sveipaði hún feldinum fast upp að vöngum sér, og bar því meira á andlitsbjartleik hennar.
Sie drückte das Fell (?) fest an ihre Wange, und dadurch kam ihr Gesichtsausdruck noch mehr zur Geltung.
22) Áður en Björn riddari gengi um borð, gekk hann til þeirra til að kveðja þau.
Bevor Ritter Björn an Bord ging, ging er zu ihnen, um mit ihnen zu reden.
23) "Hér er, dóttir mín, bókfell, sem ég vil fela þér til geymslu," mælti hann og rétti Kristínu samanvafinn stranga með við hengdum innsiglum.
„Hier ist, meine Tochter, das Pergament, das ich dir übergeben will, damit du es aufbewahrst“, sagte er und reichte Kristín ein zusammengerolltes Papier mit herabhängendem Siegel.
24) "Það er erfðaskrá mín, og má ekki opna hana fyrr en öll von er úti um það, að ég komi til Íslands aftur."
„Das ist mein Erbe, und es darf nicht geöffnet werden, bevor alle Hoffnung verloren ist, daß ich nach Island zurückkehre.“
25) "Þá vona ég, að hún verði ekki opnuð fyrr en þú opnar hana sjálfur," mælti Kristín.
„Dann hoffe ich, daß es nicht geöffnet wird, bevor du es selbst öffnest“, sagte Kristín.
26) Björn riddari brosti þreytulega:
Ritter Björn lächelte matt:
27) "Það er langt héðan til Jórsala, dóttir mín, og víða þarf við að koma.
Ritter Björn lächelte matt:„Es ist ein weiter Weg nach Jerusalem, meine Tochter, und eine lange Strecke zurückzulegen.
Kapitel 2. 4 (11 - 17)
11) Voru festar til lands úr báðum stöfnum, en miðskipa var tildrað upp bryggju á land.
Es wurden Festmacher an Land von beiden Seiten bereitgestellt, während das Mittelschiff an die Pier an Land gezogen wurde.
12) Allur farangur var á skip borinn og búið að gera þiljur vatnsheldar.
Alle Schiffe waren seetüchtig und wasserdicht.
13) Menn voru önnum kafnir við að svipta tjöldum þeim, er sett höfðu verið á landi, og kveðjast.
Die Männer waren damit beschäftigt, ihre Zelte abzubauen, die an Land aufgestellt gewesen waren, und sie redeten.
14) Loks gekk Vilchin biskup um borð með klerka sína.
Schließlich ging Bischof Vilchin mit seinem Klerus an Bord.
15) Hann nam staðar á bryggjunni og bað fyrir skipinu með upplyftum höndum.
Er blieb auf der Anlegestelle stehen und segnete das Schiff mit erhobenen Händen.
15 A) Síðan steig hann á skip og gekk til lyftingarinnar.
Dann bestieg er das Schiff und ging zum Anheben.
16) Þar næst gekk föruneyti Bjarnar riddara á skip.
Danach ging das Gefolge des Ritters Björn an Bord.
17) Sigurður fóstri bar á skipið hörpu þá hina fögru, sem átt hafði Grundar-Helga og fleiri í ætt riddarans.
Pflegevater Sigurður brachte die schöne Harfe an Bord, die Grundar-Helga und mehrere Angehörige des Geschlechtes des Ritters gehört hatte.
Es wurden Festmacher an Land von beiden Seiten bereitgestellt, während das Mittelschiff an die Pier an Land gezogen wurde.
12) Allur farangur var á skip borinn og búið að gera þiljur vatnsheldar.
Alle Schiffe waren seetüchtig und wasserdicht.
13) Menn voru önnum kafnir við að svipta tjöldum þeim, er sett höfðu verið á landi, og kveðjast.
Die Männer waren damit beschäftigt, ihre Zelte abzubauen, die an Land aufgestellt gewesen waren, und sie redeten.
14) Loks gekk Vilchin biskup um borð með klerka sína.
Schließlich ging Bischof Vilchin mit seinem Klerus an Bord.
15) Hann nam staðar á bryggjunni og bað fyrir skipinu með upplyftum höndum.
Er blieb auf der Anlegestelle stehen und segnete das Schiff mit erhobenen Händen.
15 A) Síðan steig hann á skip og gekk til lyftingarinnar.
Dann bestieg er das Schiff und ging zum Anheben.
16) Þar næst gekk föruneyti Bjarnar riddara á skip.
Danach ging das Gefolge des Ritters Björn an Bord.
17) Sigurður fóstri bar á skipið hörpu þá hina fögru, sem átt hafði Grundar-Helga og fleiri í ætt riddarans.
Pflegevater Sigurður brachte die schöne Harfe an Bord, die Grundar-Helga und mehrere Angehörige des Geschlechtes des Ritters gehört hatte.
Kapitel 2. 4 (5 - 10)
5) Þangað höfðu þau verið flutt, til þess að hægra væri að draga að þeim varninginn, sem utan átti að flytja.
Dorthin waren sie gebracht worden, um es einfacher zu machen, die Waren zu ihnen zu transportieren, die von auswärts gebracht werden sollten.
6) Þurfti að flytja hann til skipanna af eignum Bjarnar og vandamanna hans um Borgarfjörð og Dali og víðar að, því að víða stóð fé þeirra fótum.
Es mußten Besitztümer Bjarnis und seiner Verwandten über Borgarfjörður und Dalur und anderswohin zu den Schiffen gebracht werden, denn überall stand ihr Geld auf den Füßen (???).
7) Einnig þurfti að flytja álitlegan farangur til skipanna austan úr Skálholti, því að Vilchin biskup tók sér og föruneyti sínu far hjá riddaranum.
Es war notwendig, eine beträchtliche Menge Gepäck von Skálholt zu den Schiffen im Osten zu transportieren, da Bischof Vilchin sich und seine Begleitung bei dem Ritter einquartierte.
8) Þrjú hin smærri skipin voru þegar tilbúin og lögð frá landi.
Die drei kleineren Schiffe waren schon bereit und legten ab.
9) Héldu þau hægt út fjörðinn og biðu þess að verða höfðingjaskipinu samflota út úr firðinum.
Sie fuhren langsam aus dem Fjord und warteten darauf, mit dem Fürstenschiff aus dem Fjord zu fahren.
10) Hafskipinu hafði verið lagt að landi þar, sem aðdýpi var gott, svo nálægt sem það gat flotið að skaðlausu.
Das Hochseeschiff legte dort an, wo es tief war, so nah, wie es gefahrlos fahren konnte.
Dorthin waren sie gebracht worden, um es einfacher zu machen, die Waren zu ihnen zu transportieren, die von auswärts gebracht werden sollten.
6) Þurfti að flytja hann til skipanna af eignum Bjarnar og vandamanna hans um Borgarfjörð og Dali og víðar að, því að víða stóð fé þeirra fótum.
Es mußten Besitztümer Bjarnis und seiner Verwandten über Borgarfjörður und Dalur und anderswohin zu den Schiffen gebracht werden, denn überall stand ihr Geld auf den Füßen (???).
7) Einnig þurfti að flytja álitlegan farangur til skipanna austan úr Skálholti, því að Vilchin biskup tók sér og föruneyti sínu far hjá riddaranum.
Es war notwendig, eine beträchtliche Menge Gepäck von Skálholt zu den Schiffen im Osten zu transportieren, da Bischof Vilchin sich und seine Begleitung bei dem Ritter einquartierte.
8) Þrjú hin smærri skipin voru þegar tilbúin og lögð frá landi.
Die drei kleineren Schiffe waren schon bereit und legten ab.
9) Héldu þau hægt út fjörðinn og biðu þess að verða höfðingjaskipinu samflota út úr firðinum.
Sie fuhren langsam aus dem Fjord und warteten darauf, mit dem Fürstenschiff aus dem Fjord zu fahren.
10) Hafskipinu hafði verið lagt að landi þar, sem aðdýpi var gott, svo nálægt sem það gat flotið að skaðlausu.
Das Hochseeschiff legte dort an, wo es tief war, so nah, wie es gefahrlos fahren konnte.
Montag, 30. Dezember 2024
Kapitel 2. 4 (1 - 4)
1) Brúðkaupsveislunni í Viðey var svo sem ekki lokið á einum degi.
Die Hochzeitsfeier auf Viðey war nicht an einem Tag beendet.
2) Í marga daga var setið þar að drykkju og alls konar mannfagnaði.
Viele Tage saß man dort zusammen, um zu trinken und zu feiern.
3) Þó kom þar að lokum, að veislan var á enda, og boðsgestirnir fóru annaðhvort hver heim til sín eða fóru að sinna öðru.
Doch schließlich war auch diese Feier zu Ende, und die Hochzeitsgäste reisten wieder nach Hause oder machten etwas anderes.
4) Eitthvað tveim vikum eftir veisluna lágu skip Bjarnar riddara Einarssonar ferðbúin inni í Hvalfirði.
Etwa zwei Wochen nach der Feier legte das Schiff des Ritters Björn Einarsson in Hvalfjörður an.
Die Hochzeitsfeier auf Viðey war nicht an einem Tag beendet.
2) Í marga daga var setið þar að drykkju og alls konar mannfagnaði.
Viele Tage saß man dort zusammen, um zu trinken und zu feiern.
3) Þó kom þar að lokum, að veislan var á enda, og boðsgestirnir fóru annaðhvort hver heim til sín eða fóru að sinna öðru.
Doch schließlich war auch diese Feier zu Ende, und die Hochzeitsgäste reisten wieder nach Hause oder machten etwas anderes.
4) Eitthvað tveim vikum eftir veisluna lágu skip Bjarnar riddara Einarssonar ferðbúin inni í Hvalfirði.
Etwa zwei Wochen nach der Feier legte das Schiff des Ritters Björn Einarsson in Hvalfjörður an.
Kapitel 2. 3 (45 - 51)
45) Þegar brúðurin hafði náð þangað við hlið hirðstjórans, tók biskupinn undir hönd hennar hinum megin, og leiddu þeir - mestu valdamenn landsins - hana á milli sín inn eftir kirkjugólfinu.
Als die Braut dorthin gelangte, an der Seite des Hofmeisters, nahm der Bischof ihre Hand auf der anderen Seite, und sie – die mächtigsten Männer des Landes – führten sie durch die Kirche.
46) Þá stóð kirkjupresturinn frá Skálholti alskrýddur fyrir háaltari, með tvo messudjákna sér til aðstoðar, því að sú virðing hafði fallið honum í skaut að vígja saman brúðhjónin.
Dort stand der Priester aus Skálholt geschmückt vor dem Hochaltar, mit zwei Meßdienern zur Unterstützung, denn ihm war die Aufgabe zugefallen, die Trauung zu vollziehen.
47) Á miðju kirkjugólfinu hneigði öll brúðfylgdin sig djúpt fyrir krossinum með blóðugri mynd frelsarans, sem hékk yfir kórdyrum.
Mitten in der Kirche verneigte sich das ganze Gefolge der Braut tief vor dem Kreuz mit dem blutigen Bild des Erlösers, das über der Chortür hing.
48) Því næst var brúðurin leidd til innsta sætis hægra megin, en beint þar gagnvart hafði brúðgumanum verið fylgt til sætis.
Dann wurde die Braut zu ihrem Platz auf der rechten Seite geleitet, während direkt gegenüber der Bräutigam Platz nahm.
49) Það var síðasti áfangastaðurinn inn í hið allra-helgasta, þar sem þau áttu að leggja hendur saman, skiptast á hringum og allur prestaskarinn að leggja blessun sína yfir samband þeirra.
Das war das Allerheiligste, wo sie sich die Hände reichen mußten, die Ringe tauschten und die ganze Priesterschar ihrem Bündnis ihren Segen gab.
50) Klausturbræðurnir komu nú inn frá dyrum skrúðhússins og skipuðu sér í kórinn.
Die Klosterbrüder kamen nun durch die Tür des Festsaals herein und reihten sich in den Chor ein.
51) Altarisbjöllum var hringt, reykelsiskerum var veifað, og hið heilaga, eldgamla brúðarljóð frá dögum gamla testamentisins, borið fram af sterkum og vel æfðum munkaröddum, fyllti kirkjuna af hátíðlegum hreimi.
Die Glocke des Altars wurde geläutet, der Weihrauch geschwungen, und as alte Hochzeitslied aus den Tagen des Alten Testaments, getragen von den kräftigen und geübten Stimmen der Mönche, erfüllte die Kirche mit ihrem feierlichen Klang.
Als die Braut dorthin gelangte, an der Seite des Hofmeisters, nahm der Bischof ihre Hand auf der anderen Seite, und sie – die mächtigsten Männer des Landes – führten sie durch die Kirche.
46) Þá stóð kirkjupresturinn frá Skálholti alskrýddur fyrir háaltari, með tvo messudjákna sér til aðstoðar, því að sú virðing hafði fallið honum í skaut að vígja saman brúðhjónin.
Dort stand der Priester aus Skálholt geschmückt vor dem Hochaltar, mit zwei Meßdienern zur Unterstützung, denn ihm war die Aufgabe zugefallen, die Trauung zu vollziehen.
47) Á miðju kirkjugólfinu hneigði öll brúðfylgdin sig djúpt fyrir krossinum með blóðugri mynd frelsarans, sem hékk yfir kórdyrum.
Mitten in der Kirche verneigte sich das ganze Gefolge der Braut tief vor dem Kreuz mit dem blutigen Bild des Erlösers, das über der Chortür hing.
48) Því næst var brúðurin leidd til innsta sætis hægra megin, en beint þar gagnvart hafði brúðgumanum verið fylgt til sætis.
Dann wurde die Braut zu ihrem Platz auf der rechten Seite geleitet, während direkt gegenüber der Bräutigam Platz nahm.
49) Það var síðasti áfangastaðurinn inn í hið allra-helgasta, þar sem þau áttu að leggja hendur saman, skiptast á hringum og allur prestaskarinn að leggja blessun sína yfir samband þeirra.
Das war das Allerheiligste, wo sie sich die Hände reichen mußten, die Ringe tauschten und die ganze Priesterschar ihrem Bündnis ihren Segen gab.
50) Klausturbræðurnir komu nú inn frá dyrum skrúðhússins og skipuðu sér í kórinn.
Die Klosterbrüder kamen nun durch die Tür des Festsaals herein und reihten sich in den Chor ein.
51) Altarisbjöllum var hringt, reykelsiskerum var veifað, og hið heilaga, eldgamla brúðarljóð frá dögum gamla testamentisins, borið fram af sterkum og vel æfðum munkaröddum, fyllti kirkjuna af hátíðlegum hreimi.
Die Glocke des Altars wurde geläutet, der Weihrauch geschwungen, und as alte Hochzeitslied aus den Tagen des Alten Testaments, getragen von den kräftigen und geübten Stimmen der Mönche, erfüllte die Kirche mit ihrem feierlichen Klang.
Sonntag, 29. Dezember 2024
Kapitel 2. 3 (39 - 44)
39) Allt rann að lokum saman í hljómþýðan, hrífandi klið, sem snart menn töfrasprota og kveikti í þeim líf og gleði.
Alles vereinte sich schließlich in einem klangvollen, fesselnden Rauschen, das die Menschen wie ein Zauberstab berührte und in ihnen Leben und Freude entfachte.
40) Brúðförin þokaðist hægt og hátíðlega áfram, aðeins fet fyrir fet.
Die Prozession schritt langsam und feierlich voran, nur Schritt für Schritt.
41) En þegar hún var komin miðja leið til kirkjunnar, gengu út úr kirkjunni sex menn, klæddir skósíðum munkakuflum, en að ofan skrýddir messuskrúða eftir vígslum og virðingum.
Und als sie die Hälfte des Weges zur Kirche hinter sich hatte, kamen sechs Männer aus der Kirche, in Mönchskutten gekleidet, und in geschmückte Meßgewänder, nachdem ihnen Weihen und Ehren zuteilgeworden waren.
42) Þegar þeir mættu brúðinni, röðuðu þeir sér til beggja handa og hófu brúðsöng á latínu, með upplyftum höndum.
Als sie die Braut trafen, reihten sie sich zu beiden Seiten auf und begannen mit dem Brautgesang auf Latein, mit erhobenen Händen.
43) Var sem brúðförin gengi þar undir hvelfingu af blessandi munkahöndum.
Es war, als ob die Hochzeitsfeier dort unter dem Gewölbe von segensreichen Mönchshänden stattfand.
44) Í kirkjudyrunum stóð Vilchin biskup í öllum biskupsskrúða, með bagal og mítur, og ábótinn hjá honum.
In der Kirchentür stand Bischof Vilchin in vollem Bischofsornat, mit Stab und Mitra, und der Abt bei ihm.
Alles vereinte sich schließlich in einem klangvollen, fesselnden Rauschen, das die Menschen wie ein Zauberstab berührte und in ihnen Leben und Freude entfachte.
40) Brúðförin þokaðist hægt og hátíðlega áfram, aðeins fet fyrir fet.
Die Prozession schritt langsam und feierlich voran, nur Schritt für Schritt.
41) En þegar hún var komin miðja leið til kirkjunnar, gengu út úr kirkjunni sex menn, klæddir skósíðum munkakuflum, en að ofan skrýddir messuskrúða eftir vígslum og virðingum.
Und als sie die Hälfte des Weges zur Kirche hinter sich hatte, kamen sechs Männer aus der Kirche, in Mönchskutten gekleidet, und in geschmückte Meßgewänder, nachdem ihnen Weihen und Ehren zuteilgeworden waren.
42) Þegar þeir mættu brúðinni, röðuðu þeir sér til beggja handa og hófu brúðsöng á latínu, með upplyftum höndum.
Als sie die Braut trafen, reihten sie sich zu beiden Seiten auf und begannen mit dem Brautgesang auf Latein, mit erhobenen Händen.
43) Var sem brúðförin gengi þar undir hvelfingu af blessandi munkahöndum.
Es war, als ob die Hochzeitsfeier dort unter dem Gewölbe von segensreichen Mönchshänden stattfand.
44) Í kirkjudyrunum stóð Vilchin biskup í öllum biskupsskrúða, með bagal og mítur, og ábótinn hjá honum.
In der Kirchentür stand Bischof Vilchin in vollem Bischofsornat, mit Stab und Mitra, und der Abt bei ihm.
Samstag, 28. Dezember 2024
Kapitel 2. 3 (33 - 38)
33) Röktu þeir sundur hvern klæðisstrangann af öðrum fram undan fótum brúðarinnar og föruneytis hennar, en aðrir stráðu á klæðið laufguðum víðikvistum.
Sie zogen der Braut und ihren Begleiterinnen Schuhe und Strümpfe aus, und andere streuten Weidenzweige auf ihr Kleid.
34) Þegar brúðurin hóf göngu sína frá klausturdyrunum, kváðu við klukkurnar í stöpli klausturkirkjunnar.
Als die Braut durch die Tür des Klosters schritt, läuteten die Glocken im Turm der Klosterkirche.
35) Voru þær tólf að tölu, mismunandi að stærð og hljómi, og gerðu allmikinn hávaða.
Es waren zwölf an der Zahl, sie unterschieden sich an Klang und Lautstärke, und machten großen Lärm.
36) Var hringingin að heyra sem fjörugur hljóðfærasláttur.
Das Läuten klang wie fröhliche Musik.
37) Hinar meiri koparklukkur drundu undir með þungum og alvarlegum hreim, máttugar og dimmar eins og dómsbásúnur, en yfir þeim hringdu bjöllurnar ótt og títt, með hvellum og gjöllum hljómi.
Die großen Kupferglocken tönten schwer und ernst, mächtig und dunkel wie die Posaunen des Jüngsten Gerichts, und über ihnen läuteten die kleinere Glocken, mit einem lauten und dröhnenden Klang.
38) Var sem tónarnir hoppuðu þar og lékju sér, eins og vatnshögl í gosbrunni.
Die Töne sprangen und spielten, wie Wasserperlen in einem Springbrunnen.
Sie zogen der Braut und ihren Begleiterinnen Schuhe und Strümpfe aus, und andere streuten Weidenzweige auf ihr Kleid.
34) Þegar brúðurin hóf göngu sína frá klausturdyrunum, kváðu við klukkurnar í stöpli klausturkirkjunnar.
Als die Braut durch die Tür des Klosters schritt, läuteten die Glocken im Turm der Klosterkirche.
35) Voru þær tólf að tölu, mismunandi að stærð og hljómi, og gerðu allmikinn hávaða.
Es waren zwölf an der Zahl, sie unterschieden sich an Klang und Lautstärke, und machten großen Lärm.
36) Var hringingin að heyra sem fjörugur hljóðfærasláttur.
Das Läuten klang wie fröhliche Musik.
37) Hinar meiri koparklukkur drundu undir með þungum og alvarlegum hreim, máttugar og dimmar eins og dómsbásúnur, en yfir þeim hringdu bjöllurnar ótt og títt, með hvellum og gjöllum hljómi.
Die großen Kupferglocken tönten schwer und ernst, mächtig und dunkel wie die Posaunen des Jüngsten Gerichts, und über ihnen läuteten die kleinere Glocken, mit einem lauten und dröhnenden Klang.
38) Var sem tónarnir hoppuðu þar og lékju sér, eins og vatnshögl í gosbrunni.
Die Töne sprangen und spielten, wie Wasserperlen in einem Springbrunnen.
Mittwoch, 25. Dezember 2024
Kapitel 2. 3 (11 - 32)
11) Var hann í lifrauðum kyrtli úr silkiflosi, mjög búnum og gullsaumuðum, gyrtur logagylltu belti, og hékk við það gullbúið sverð.
„Er trug einen leuchtend roten Mantel aus Seidenstoff, sehr prächtig und mit goldenen Nähten, umgürtet mit einem goldglänzenden Gürtel, an dem ein goldverziertes Schwert hing.“
12) Að neðan var hann í aðskornum silkihosum, sem féllu fast að öllum vöðvum, með silfurspennta skó og gyllta spora.
„Unten trug er enge Seidenhosen, die eng an allen Muskeln anlagen, mit silberbeschlagenen Schuhen und goldenen Sporen.“
13) Kápan hékk laus yfir herðarnar og var fóðruð með dýrum loðskinnum.
Der Mantel hing locker über den Schultern und war mit edlem Pelz gefüttert.
14) Á höfði bar hann húfu úr heiðbláu silkiflosi, og blakti á henni stór, drifhvít strútsfjöður.
Auf dem Kopf trug er eine Mütze aus himmelblauem Seidenstoff, und darauf wehte eine große, schneeweiße Straußenfeder.
15) Hann laut brúðinni hæversklega á hirðmannavísu og bauð henni arm sinn til stuðnings.
Er neigte sich höflich zur Braut auf höfische Weise und bot ihr seinen Arm zur Unterstützung an.
16) Það var sem sólin hefði skreytt Inn-nesin fegursta skrúða sínum þennan dag, brúðkaupinu í Viðey til virðingar.
Es war, als hätte die Sonne Inn-nes (???) mit ihrem schönsten Schmuck an diesem Tag geschmückt, zur Ehre der Hochzeit in Viðey.
17) Öllum þeim regnskýjum, sem sumarlangt þekja að jafnaði þennan mesta illviðra-afkima veraldarinnar, var svipt hátíðlega til hliðar, og láð og lögur baðaðist í blíðu og heitu sólskini.
Alle die Regenwolken, die normalerweise während des ganzen Sommers dieses größte Unwettergebiet der Welt bedecken, wurden feierlich zur Seite geschoben, und Land und Meerbadeten im milden und warmen Sonnenlicht.
18) Fjöllin undir sól að sjá stóðu sveipuð myrkblárri hitamóðu, og Esjan að baki brúðfararinnar, sem sólin skein beint framan á, skipti fagurlega litum.
Die Berge standen unter der Sonne in einen dunkelblauen Hitzeschleier gehüllt, und die Esja hinter der Braut, auf die die Sonne direkt schien, wechselte schön die Farben.
19) Uppi á landi skinu græn túnin í grýttum holtunum, eins og auð og frjósöm rjóður í skógi, þar sem allir stofnarnir voru af steini.
Oben im Land leuchteten die grünen Wiesen in den steinigen Hügeln, wie reiche und fruchtbare Lichtungen im Wald, wo alle Stämme aus Stein waren.
20) Blærinn, sem andaði, var á norðan, - hreinn og andsvalur fjallablær, kominn langa leið norðan af auðu íshafinu, yfir heiðar og jökla, og hafði skilið síðasta sorann eftir á Skarðsheiðinni.
Der Wind, der wehte, kam aus dem Norden -ein reiner und erfrischender Bergwind, der einen langen Weg aus dem leeren Eismeer zurückgelegt hatte, über Hochländer und Gletscher, und hatte den letzten Schmutz auf der Skarðsheiði zurückgelassen.
21) Hann náði varla ofan á sjóinn í hlé við eyna.
Er erreichte kaum das Wasser in der Bucht neben der Insel.
22) Þar speglaðist sólin í blíðlygnu sundinu, og skip Bjarnar riddara lágu sem greypt í gler.
Dort spiegelte sich die Sonne im sanften Sund, und die Schiffe von Ritter Björn lagen wie in Glas eingraviert.
23) En það fegursta og göfugasta, sem sólin skein á í Viðey þennan minnisstæða dag, var brúðurin sjálf.
Aber das Schönste und Edelste, auf das die Sonne an diesem denkwürdigen Tag in Viðey schien, war die Braut selbst.
24) Fyrst er hún kom út í sólskinið, naut fegurð hennar og prýði sín til fulls.
Als sie zum erstenmal ins Sonnenlicht trat, genoß sie ihre Schönheit und Pracht in vollem Maße (vielleicht besser: kam ihre Schönheit zur Geltung?).
25) Dýrgripir þeir, sem hún bar, stráðu geislum út frá henni, og af augum hemnar var sem stæðu geislar ástúðar og alúðar, hamingju og hjartanlegrar manngæsku, göfuglyndis og höfðingsskapar.
Die Kostbarkeiten, die sie trug, strahlten von sich aus, und aus ihren Augen leuchteten Zuneigung und Fürsorge, Glück und herzliche Menschlichkeit, Edelmut und Würde.
26) Mannfjöldinn hafði skipað sér í tvær raðir, beggja megin við þá götu, sem brúðinni var ætlað að ganga til kirkjunnar.
Die Menschenmenge hatte sich in zwei Reihen aufgestellt, auf beiden Seiten des Weges, den die Braut zur Kirche gehen sollte.
27) Þar var hverjum manni nákvæmlega til rúms skipað.
Dort war für jeden Mann genau Platz zugewiesen (?).
28) Næst dyrunum stóðu þeir, sem næstir brúðinni áttu að ganga.
Neben der Tür standen diejenigen, die am nächsten zur Braut gehen sollten (?).
29) Var það faðir brúðarinnar, ættingjar hennar, þeir er við voru, og aðrir virðingamenn.
Es waren der Vater der Braut, ihre Verwandten, die mit ihr waren, und andere Würdenträger.
30) Síðan skyldi bætast við brúðfylgdina frá báðum hliðum, þannig að þeir, sem fjarst stóðu klausturdyrunum, yrðu síðastir til inngöngu í kirkjuna, - ef þar yrði þá nokkurt rúm fyrir þá. Dann sollte die Brautgesellschaft von beiden Seiten ergänzt werden, sodass diejenigen, die am weitesten von den Klostertüren standen, die Letzten sein würden, die in die Kirche eintreten – falls es dort dann noch Platz für sie geben würde.
31) Klausturbræðurnir höfðu ráðstafað því svo, brúðinni til virðingar, að himinblátt klæði var breitt á götu hennar alla leið frá klausturdyrunum út að kirkjudyrunum, svo að hvergi stigi hún á bera jörð.
Die Klosterbrüder hatten es so arrangiert, zur Ehre der Braut, daß ein himmelblaues Tuch auf ihrem Weg von den Klostertüren bis zu den Kirchentüren ausgebreitet wurde, so daß sie nirgendwo auf den bloßen Boden treten mußte.
32) Voru hinir yngstu í klaustrinu og þeir, sem lægstir voru að vígslum, látnir annast það.
Die Jüngsten im Kloster und diejenigen, die die niedrigsten Weihen hatten, wurden damit beauftragt.
„Er trug einen leuchtend roten Mantel aus Seidenstoff, sehr prächtig und mit goldenen Nähten, umgürtet mit einem goldglänzenden Gürtel, an dem ein goldverziertes Schwert hing.“
12) Að neðan var hann í aðskornum silkihosum, sem féllu fast að öllum vöðvum, með silfurspennta skó og gyllta spora.
„Unten trug er enge Seidenhosen, die eng an allen Muskeln anlagen, mit silberbeschlagenen Schuhen und goldenen Sporen.“
13) Kápan hékk laus yfir herðarnar og var fóðruð með dýrum loðskinnum.
Der Mantel hing locker über den Schultern und war mit edlem Pelz gefüttert.
14) Á höfði bar hann húfu úr heiðbláu silkiflosi, og blakti á henni stór, drifhvít strútsfjöður.
Auf dem Kopf trug er eine Mütze aus himmelblauem Seidenstoff, und darauf wehte eine große, schneeweiße Straußenfeder.
15) Hann laut brúðinni hæversklega á hirðmannavísu og bauð henni arm sinn til stuðnings.
Er neigte sich höflich zur Braut auf höfische Weise und bot ihr seinen Arm zur Unterstützung an.
16) Það var sem sólin hefði skreytt Inn-nesin fegursta skrúða sínum þennan dag, brúðkaupinu í Viðey til virðingar.
Es war, als hätte die Sonne Inn-nes (???) mit ihrem schönsten Schmuck an diesem Tag geschmückt, zur Ehre der Hochzeit in Viðey.
17) Öllum þeim regnskýjum, sem sumarlangt þekja að jafnaði þennan mesta illviðra-afkima veraldarinnar, var svipt hátíðlega til hliðar, og láð og lögur baðaðist í blíðu og heitu sólskini.
Alle die Regenwolken, die normalerweise während des ganzen Sommers dieses größte Unwettergebiet der Welt bedecken, wurden feierlich zur Seite geschoben, und Land und Meerbadeten im milden und warmen Sonnenlicht.
18) Fjöllin undir sól að sjá stóðu sveipuð myrkblárri hitamóðu, og Esjan að baki brúðfararinnar, sem sólin skein beint framan á, skipti fagurlega litum.
Die Berge standen unter der Sonne in einen dunkelblauen Hitzeschleier gehüllt, und die Esja hinter der Braut, auf die die Sonne direkt schien, wechselte schön die Farben.
19) Uppi á landi skinu græn túnin í grýttum holtunum, eins og auð og frjósöm rjóður í skógi, þar sem allir stofnarnir voru af steini.
Oben im Land leuchteten die grünen Wiesen in den steinigen Hügeln, wie reiche und fruchtbare Lichtungen im Wald, wo alle Stämme aus Stein waren.
20) Blærinn, sem andaði, var á norðan, - hreinn og andsvalur fjallablær, kominn langa leið norðan af auðu íshafinu, yfir heiðar og jökla, og hafði skilið síðasta sorann eftir á Skarðsheiðinni.
Der Wind, der wehte, kam aus dem Norden -ein reiner und erfrischender Bergwind, der einen langen Weg aus dem leeren Eismeer zurückgelegt hatte, über Hochländer und Gletscher, und hatte den letzten Schmutz auf der Skarðsheiði zurückgelassen.
21) Hann náði varla ofan á sjóinn í hlé við eyna.
Er erreichte kaum das Wasser in der Bucht neben der Insel.
22) Þar speglaðist sólin í blíðlygnu sundinu, og skip Bjarnar riddara lágu sem greypt í gler.
Dort spiegelte sich die Sonne im sanften Sund, und die Schiffe von Ritter Björn lagen wie in Glas eingraviert.
23) En það fegursta og göfugasta, sem sólin skein á í Viðey þennan minnisstæða dag, var brúðurin sjálf.
Aber das Schönste und Edelste, auf das die Sonne an diesem denkwürdigen Tag in Viðey schien, war die Braut selbst.
24) Fyrst er hún kom út í sólskinið, naut fegurð hennar og prýði sín til fulls.
Als sie zum erstenmal ins Sonnenlicht trat, genoß sie ihre Schönheit und Pracht in vollem Maße (vielleicht besser: kam ihre Schönheit zur Geltung?).
25) Dýrgripir þeir, sem hún bar, stráðu geislum út frá henni, og af augum hemnar var sem stæðu geislar ástúðar og alúðar, hamingju og hjartanlegrar manngæsku, göfuglyndis og höfðingsskapar.
Die Kostbarkeiten, die sie trug, strahlten von sich aus, und aus ihren Augen leuchteten Zuneigung und Fürsorge, Glück und herzliche Menschlichkeit, Edelmut und Würde.
26) Mannfjöldinn hafði skipað sér í tvær raðir, beggja megin við þá götu, sem brúðinni var ætlað að ganga til kirkjunnar.
Die Menschenmenge hatte sich in zwei Reihen aufgestellt, auf beiden Seiten des Weges, den die Braut zur Kirche gehen sollte.
27) Þar var hverjum manni nákvæmlega til rúms skipað.
Dort war für jeden Mann genau Platz zugewiesen (?).
28) Næst dyrunum stóðu þeir, sem næstir brúðinni áttu að ganga.
Neben der Tür standen diejenigen, die am nächsten zur Braut gehen sollten (?).
29) Var það faðir brúðarinnar, ættingjar hennar, þeir er við voru, og aðrir virðingamenn.
Es waren der Vater der Braut, ihre Verwandten, die mit ihr waren, und andere Würdenträger.
30) Síðan skyldi bætast við brúðfylgdina frá báðum hliðum, þannig að þeir, sem fjarst stóðu klausturdyrunum, yrðu síðastir til inngöngu í kirkjuna, - ef þar yrði þá nokkurt rúm fyrir þá. Dann sollte die Brautgesellschaft von beiden Seiten ergänzt werden, sodass diejenigen, die am weitesten von den Klostertüren standen, die Letzten sein würden, die in die Kirche eintreten – falls es dort dann noch Platz für sie geben würde.
31) Klausturbræðurnir höfðu ráðstafað því svo, brúðinni til virðingar, að himinblátt klæði var breitt á götu hennar alla leið frá klausturdyrunum út að kirkjudyrunum, svo að hvergi stigi hún á bera jörð.
Die Klosterbrüder hatten es so arrangiert, zur Ehre der Braut, daß ein himmelblaues Tuch auf ihrem Weg von den Klostertüren bis zu den Kirchentüren ausgebreitet wurde, so daß sie nirgendwo auf den bloßen Boden treten mußte.
32) Voru hinir yngstu í klaustrinu og þeir, sem lægstir voru að vígslum, látnir annast það.
Die Jüngsten im Kloster und diejenigen, die die niedrigsten Weihen hatten, wurden damit beauftragt.
Kapitel 2. 3 (5 - 10)
5) Það var sem gæti hún ekki varist ríkum grun um það, að þessi fátæklega klædda alþýðukona, sem hún gaf illt auga, hefði glapið brúðina svo, að hún hefði gleymt einhverju áríðandi, eða jafnvel gerst helst til fingralöng eftir einhverjum af dýrgripum hennar.
Es war, als könnte sie sich einem starken Verdacht nicht entziehen, daß diese arm gekleidete Arbeiterfrau, der sie einen bösen Blick zuwarf, die Braut so betört hatte, daß sie etwas Dringendes vergessen hatte oder sogar zu gierig nach einigen ihrer Kostbarkeiten geworden war.
6) Þegar hún fann enga ástæðu til umkvörtunar, stjakaði hún öllum stúlkunum frá brúðinni, en lét litlu telpurnar, sem vera áttu brúðarmeyjar, raða sér upp á bak við brúðina, tylla gómunum teprulega að kápufaldi hennar og halda honum uppi.
Als sie keinen Grund zur Beschwerde fand, wies sie alle Mädchen von der Braut ab, ließ jedoch die kleinen Mädchen, die Brautjungfern sein sollten, sich hinter der Braut aufstellen, die Köpfe stolz an ihren Umhang lehnen und ihn hochhalten.
7) Brýndi hún þá að lokum heldur alvarlega fyrir þessum litlu meyjum, hvernig þær ættu nú að ganga, svo að best færi á, á eftir brúðinni, og bera uppi kápufald hennar, og loks í kirkjunni, er hún kæmi inn að altari, taka við kápunni af henni, en leggja hana svo aftur yfir hana, er hún gengi út.
Schließlich wies sie diese kleinen Mädchen ernsthaft an, wie sie am besten hinter der Braut gehen sollten, um ihren Umhang zu tragen, und schließlich in der Kirche, wenn sie zum Altar kam, den Umhang von ihr abzunehmen und ihn dann wieder über sie zu legen, wenn sie hinausging.
8) Telpurnar játuðu öllum þessum lærdómi, blóðrjóðar af feimni.
Die Mädchen richteten sich nach all diesen Anweisungen, blutrot vor Verlegenheit.
9) Fyrir utan stofudyrnar stóð hirðstjórinn og beið brúðarinnar.
Vor der Tür stand der hirðstjóri und wartete auf die Braut.
10) Hann var í mesta viðhafnarbúningi sínum, sem vænta mátti, er hann hafði valist til slíkrar virðingar.
Er trug die prächtige Kleidung, die man bei diesem festlichen Anlaß erwarten konnte.
Es war, als könnte sie sich einem starken Verdacht nicht entziehen, daß diese arm gekleidete Arbeiterfrau, der sie einen bösen Blick zuwarf, die Braut so betört hatte, daß sie etwas Dringendes vergessen hatte oder sogar zu gierig nach einigen ihrer Kostbarkeiten geworden war.
6) Þegar hún fann enga ástæðu til umkvörtunar, stjakaði hún öllum stúlkunum frá brúðinni, en lét litlu telpurnar, sem vera áttu brúðarmeyjar, raða sér upp á bak við brúðina, tylla gómunum teprulega að kápufaldi hennar og halda honum uppi.
Als sie keinen Grund zur Beschwerde fand, wies sie alle Mädchen von der Braut ab, ließ jedoch die kleinen Mädchen, die Brautjungfern sein sollten, sich hinter der Braut aufstellen, die Köpfe stolz an ihren Umhang lehnen und ihn hochhalten.
7) Brýndi hún þá að lokum heldur alvarlega fyrir þessum litlu meyjum, hvernig þær ættu nú að ganga, svo að best færi á, á eftir brúðinni, og bera uppi kápufald hennar, og loks í kirkjunni, er hún kæmi inn að altari, taka við kápunni af henni, en leggja hana svo aftur yfir hana, er hún gengi út.
Schließlich wies sie diese kleinen Mädchen ernsthaft an, wie sie am besten hinter der Braut gehen sollten, um ihren Umhang zu tragen, und schließlich in der Kirche, wenn sie zum Altar kam, den Umhang von ihr abzunehmen und ihn dann wieder über sie zu legen, wenn sie hinausging.
8) Telpurnar játuðu öllum þessum lærdómi, blóðrjóðar af feimni.
Die Mädchen richteten sich nach all diesen Anweisungen, blutrot vor Verlegenheit.
9) Fyrir utan stofudyrnar stóð hirðstjórinn og beið brúðarinnar.
Vor der Tür stand der hirðstjóri und wartete auf die Braut.
10) Hann var í mesta viðhafnarbúningi sínum, sem vænta mátti, er hann hafði valist til slíkrar virðingar.
Er trug die prächtige Kleidung, die man bei diesem festlichen Anlaß erwarten konnte.
Dienstag, 24. Dezember 2024
Kapitel 2. 3 (1 - 4)
1) Þegar Kristín kom fram í fremri stofuna til þjónustukvenna sinna, varð þar heldur en ekki uppi fótur og fit.
Als Kristín in das vordere Zimmer zu ihren Dienstmädchen trat, entstand dort ein regelrechter Aufruhr.
2) Allar þurftu þær að skoða hana hátt og lágt, og fæstar gátu stillt sig um að taka á henni, eins og þær væru að fullvissa sig um, að þær sæju manneskju, sem væri hold og blóð eins og þær.
Alle mußten sie von Kopf bis Fuß betrachten, und die meisten konnten sich nicht verkneifen, sie anzufassen, um sich zu vergewissern, daß sie einen Menschen aus Fleisch und Blut sahen.
3) Allar stóðu þær orðlausar af undrun, og ekkert heyrðist annað en aðdáunar-andvörp.
Alle standen sprachlos vor Staunen da, und man hörte nichts außer bewundernden Ausrufen.
4) Forstöðukonan leit einna skarpast eftir því, að allt væri nú eins og það ætti að vera utan á brúðinni.
Die Aufseherin achtete genau darauf, daß an der Braut alles so war, wie es sein sollte.
Als Kristín in das vordere Zimmer zu ihren Dienstmädchen trat, entstand dort ein regelrechter Aufruhr.
2) Allar þurftu þær að skoða hana hátt og lágt, og fæstar gátu stillt sig um að taka á henni, eins og þær væru að fullvissa sig um, að þær sæju manneskju, sem væri hold og blóð eins og þær.
Alle mußten sie von Kopf bis Fuß betrachten, und die meisten konnten sich nicht verkneifen, sie anzufassen, um sich zu vergewissern, daß sie einen Menschen aus Fleisch und Blut sahen.
3) Allar stóðu þær orðlausar af undrun, og ekkert heyrðist annað en aðdáunar-andvörp.
Alle standen sprachlos vor Staunen da, und man hörte nichts außer bewundernden Ausrufen.
4) Forstöðukonan leit einna skarpast eftir því, að allt væri nú eins og það ætti að vera utan á brúðinni.
Die Aufseherin achtete genau darauf, daß an der Braut alles so war, wie es sein sollte.
Kapitel 2. 2 (293 - 310)
293) Það er spegill, sem mér þykir vænna um en nokkurn annan spegil.
Das ist ein Spiegel, den ich schöner finde als alle anderen Spiegel.
294) Líttu á.
Sieh mal.
295) Kannastu við þetta?"
Erinnerst du dich an das hier?“
296) Hún opnaði skrínið, og Halldóra hrökk aftur á bak, því að í skríninu lá - hauskúpan, sem verið hafði á borðinu hjá Kristínu, þegar hún lá veik.
Sie öffnete die Schatulle, und Halldóra fuhr zurück, denn darin lag – der Totenkopf, der auf Kristíns Tisch gelegen hatte, als sie krank gewesen war.
297) "Ég æpti upp yfir mig af skelfingu, þegar ég sá hana fyrst.
„Mich hat es auch geschüttelt, als ich ihn zum erstenmal gesehen habe.
298) Nú eru mér fáir hlutir dýrmætari.
Jetzt sind mir nur wenige Dinge mehr wert.
299) Eftir að ég kom á fætur, gleymdu allir henni.
Als ich wieder auf den Beinen war, vergaßen ihn alle.
300) En ég mundi eftir henni.
Aber ich erinnerte mich an ihn.
301) Hún er gjöf frá dauðanum.
Er ist ein Geschenk des Todes.
302) Hann er öllum höfðingjum voldugri, - eins og við höfum séð núna síðustu árin, - en hann á þó ekki annað til að gefa en þetta.
Der Tod ist mächtiger als alle Häuptlinge – sogar als die, die wir in den letzten Jahren hatten –, und doch hat er nichts anderes zu geben als das hier.
303) Ég hefi verið trúlofuð honum, eins og þú veist, - trúlofuð honum, eins og lög gera ráð fyrir, með frænda og vina ráði.
Ich war mit ihm verlobt, wie du weißt – mit ihm verlobt, wie es das Gesetz vorsieht, mit dem Rat von Verwandten und Freunden.
304) Við höfum sagt sundur með okkur, en erum þó enn þá góðir vinir.
Wir haben uns getrennt, sind aber gute Freunde geblieben.
305) Einhvern tíma seinna vitjar hann festanna til mín, og því seinna, sem hann kemur, því velkomnari verður hann.
Irgendwann wird er mein Fest besuchen, und je später er kommt, desto willkommener wird er sein.
306) Þegar hamingja mín er mest, lít ég í þennan spegil.
Wenn mein Glück am größten ist, schaue ich in diesen Spiegel.
307) Hann heldur huga mínum frá því að ofmetnast."
Er hält meinen Geist davon ab, übermütig zu werden.“
308) "Hirðstjórinn bíður," var kallað við dyrnar.
„Der hirðstjóri wartet“, wurde an der Tür gerufen.
309) "Já, nú kem ég," mælti Kristín og læsti skríninu í skyndi.
„Ja, jetzt komme ich“, sagte Kristín und schloß den Schrein hastig.
310) "Leggðu yfir mig kápuna, Halldóra mín."
„Leg mir den Umhang um, meine Halldóra.“
Das ist ein Spiegel, den ich schöner finde als alle anderen Spiegel.
294) Líttu á.
Sieh mal.
295) Kannastu við þetta?"
Erinnerst du dich an das hier?“
296) Hún opnaði skrínið, og Halldóra hrökk aftur á bak, því að í skríninu lá - hauskúpan, sem verið hafði á borðinu hjá Kristínu, þegar hún lá veik.
Sie öffnete die Schatulle, und Halldóra fuhr zurück, denn darin lag – der Totenkopf, der auf Kristíns Tisch gelegen hatte, als sie krank gewesen war.
297) "Ég æpti upp yfir mig af skelfingu, þegar ég sá hana fyrst.
„Mich hat es auch geschüttelt, als ich ihn zum erstenmal gesehen habe.
298) Nú eru mér fáir hlutir dýrmætari.
Jetzt sind mir nur wenige Dinge mehr wert.
299) Eftir að ég kom á fætur, gleymdu allir henni.
Als ich wieder auf den Beinen war, vergaßen ihn alle.
300) En ég mundi eftir henni.
Aber ich erinnerte mich an ihn.
301) Hún er gjöf frá dauðanum.
Er ist ein Geschenk des Todes.
302) Hann er öllum höfðingjum voldugri, - eins og við höfum séð núna síðustu árin, - en hann á þó ekki annað til að gefa en þetta.
Der Tod ist mächtiger als alle Häuptlinge – sogar als die, die wir in den letzten Jahren hatten –, und doch hat er nichts anderes zu geben als das hier.
303) Ég hefi verið trúlofuð honum, eins og þú veist, - trúlofuð honum, eins og lög gera ráð fyrir, með frænda og vina ráði.
Ich war mit ihm verlobt, wie du weißt – mit ihm verlobt, wie es das Gesetz vorsieht, mit dem Rat von Verwandten und Freunden.
304) Við höfum sagt sundur með okkur, en erum þó enn þá góðir vinir.
Wir haben uns getrennt, sind aber gute Freunde geblieben.
305) Einhvern tíma seinna vitjar hann festanna til mín, og því seinna, sem hann kemur, því velkomnari verður hann.
Irgendwann wird er mein Fest besuchen, und je später er kommt, desto willkommener wird er sein.
306) Þegar hamingja mín er mest, lít ég í þennan spegil.
Wenn mein Glück am größten ist, schaue ich in diesen Spiegel.
307) Hann heldur huga mínum frá því að ofmetnast."
Er hält meinen Geist davon ab, übermütig zu werden.“
308) "Hirðstjórinn bíður," var kallað við dyrnar.
„Der hirðstjóri wartet“, wurde an der Tür gerufen.
309) "Já, nú kem ég," mælti Kristín og læsti skríninu í skyndi.
„Ja, jetzt komme ich“, sagte Kristín und schloß den Schrein hastig.
310) "Leggðu yfir mig kápuna, Halldóra mín."
„Leg mir den Umhang um, meine Halldóra.“
Kapitel 2. 2 (286 - 292)
286) Hálfmánalagið á sjálfri skuggsjánni táknar eitthvað heilagt í trú þeirra Múhameðstrúarmanna.
Der Halbmond auf dem Spiegel zeigt etwas, das im Glauben der Mohammedaner heilig ist.
287) En nú ætla ég að sýna þér höfðinglegustu og fágætustu gjöfina, sem ég á."
Und nun will ich dir das kostbarste Geschenk zeigen, das ich habe.“
288) Kristín gekk að ofurlitlu, silfurbúnu skríni, sem þar stóð, og bar að því lykil, sem hún bar á sér.
Kristín ging zu einer kleinen, silbernen Schatulle, die da stand, und steckte den Schlüssel ins Schloß, den sie bei sich trug.
289) "Þessu skríni fær enginn maður að ljúka upp, nema ég sjálf, og ég hefi lagt svo fyrir, að það skuli leggja óopnað í gröfina hjá mér.
„Diese Schatulle darf kein Mensch aufschließen, außer mir, und ich hatte mir vorgenommen, daß sie mir ungeöffnet mit ins Grab gelegt werden soll.
290) Gettu upp á, hvað í því er.
Rat mal, was darin ist.
291) Nei, það þarftu ekki að reyna.
Nein, das brauchst du nicht zu versuchen.
292) Þú getur aldrei upp á því.
Du kommst nie darauf.
Der Halbmond auf dem Spiegel zeigt etwas, das im Glauben der Mohammedaner heilig ist.
287) En nú ætla ég að sýna þér höfðinglegustu og fágætustu gjöfina, sem ég á."
Und nun will ich dir das kostbarste Geschenk zeigen, das ich habe.“
288) Kristín gekk að ofurlitlu, silfurbúnu skríni, sem þar stóð, og bar að því lykil, sem hún bar á sér.
Kristín ging zu einer kleinen, silbernen Schatulle, die da stand, und steckte den Schlüssel ins Schloß, den sie bei sich trug.
289) "Þessu skríni fær enginn maður að ljúka upp, nema ég sjálf, og ég hefi lagt svo fyrir, að það skuli leggja óopnað í gröfina hjá mér.
„Diese Schatulle darf kein Mensch aufschließen, außer mir, und ich hatte mir vorgenommen, daß sie mir ungeöffnet mit ins Grab gelegt werden soll.
290) Gettu upp á, hvað í því er.
Rat mal, was darin ist.
291) Nei, það þarftu ekki að reyna.
Nein, das brauchst du nicht zu versuchen.
292) Þú getur aldrei upp á því.
Du kommst nie darauf.
Montag, 23. Dezember 2024
Kapitel 2. 2 (270 - 285)
270) Þeir hafa allir ofboð gott af því að æfa sig ofurlítið í þolinmæði.
Alle haben Nutzen davon, sich ein wenig in Geduld zu üben.
271) Ég á eftir að sýna þér skrautgripina mína.
„Ich muss dir noch meinen Schmuck zeigen.“
272) Fer ekki kyrtillinn minn sæmilega?
Sitzt mein Hemd nicht gut?
273) Ég hefi sjálf saumað allar rósirnar, sem á honum eru.
Ich habe alle Rosen selbst angenäht, die darauf sind.
274) Þess vegna þykir mér einna vænst um hann af öllu, sem ég ber.
„Deshalb halte ich ihn für das Wertvollste von allem, was ich habe.“
275) Kápuna hefir amma mín átt, Helga á Grund.
Den Mantel hatte schon meine Großmutter, Helga auf Grund.
276) Spennurnar á henni eru gerðar úr kúlum af tveim riddaraskjöldum, sínum úr hvorri riddaraættinni, Eiríks Sveinbjarnarsonar og Lofts Hálfdánarsonar.
Die Schnallen darauf wurden aus den Kugeln (?) von zwei Ritterwappen gemacht, jedes gehörte zu einem anderen Geschlecht – den Sippen von Eiríkur Sveinbjarnarson und Loftur Hálfdánarson.
277) Skjaldarmerki þeirra eru grafin á kúlurnar.
Ihre Wappen sind auf den Kugeln eingraviert.
278) Þetta belti var í fyrstu gert handa Vilborgu Einarsdóttur, konu Eiríks riddara Sveinbjarnarsonar.
Der Gürtel war ursprünglich für Vilborg Einarsdóttir, die Frau des Ritters Eiríkur Sveinbjarnarson.
279) Síðan hefir verið bætt í það mörgum stokkum, og í síðustu utanför lét pabbi gylla það upp.
???
280) Þennan armhring hefir Þórdís, dóttir Snorra Sturlusonar borið.
Diesen Armreif hat Þórdís, die Tochter von Snorri Sturluson, getragen.
281) Ennisspöngina mína hefir átt Þóra, kona Lofts Sæmundssonar í Odda.
Der Stirnreif gehörte Þóra, der Frau von Loftur Sæmundsson in Odda.
282) Steinasörvið, sem ég ber um hálsinn, gaf einhver kardínáli suður í löndum pabba, en krossinn, sem við það hangir, er gjöf til mömmu frá Margrétu Danmerkurdrottningu.
Der Rosenkranz, den ich um den Hals trage, gab ein Kardinal im Süden des Landes Papa, und das Kreuz, das daran hängt, ist ein Geschenk an Mama von Margarethe, der Königin von Dänemark.
283) Hann einn er meira virði en allt annað skraut, sem ég á, því að svörtu perlurnar eru afar sjaldgæfar.
Er ist mehr wert als all der andere Schmuck, den ich habe, denn die schwarzen Perlen sind sehr selten.
284) Þennan spegil gaf sýrlenskur höfðingi í Jórsalaborg pabba.
Diesen Spiegel gab ein Stammesfürst aus Syrien in Jerusalem Papa.
285) Umgerðin á honum er úr sedrusviði úr Líbanonsfjöllum, og myndirnar, sem á hana eru skornar, tákna hina sjö himna með plánetunum.
Sein Rahmen ist aus Zedernholz aus dem Libanon, und die Bilder, die eingeritzt sind, zeigen den Himmel mit den Planeten.
Alle haben Nutzen davon, sich ein wenig in Geduld zu üben.
271) Ég á eftir að sýna þér skrautgripina mína.
„Ich muss dir noch meinen Schmuck zeigen.“
272) Fer ekki kyrtillinn minn sæmilega?
Sitzt mein Hemd nicht gut?
273) Ég hefi sjálf saumað allar rósirnar, sem á honum eru.
Ich habe alle Rosen selbst angenäht, die darauf sind.
274) Þess vegna þykir mér einna vænst um hann af öllu, sem ég ber.
„Deshalb halte ich ihn für das Wertvollste von allem, was ich habe.“
275) Kápuna hefir amma mín átt, Helga á Grund.
Den Mantel hatte schon meine Großmutter, Helga auf Grund.
276) Spennurnar á henni eru gerðar úr kúlum af tveim riddaraskjöldum, sínum úr hvorri riddaraættinni, Eiríks Sveinbjarnarsonar og Lofts Hálfdánarsonar.
Die Schnallen darauf wurden aus den Kugeln (?) von zwei Ritterwappen gemacht, jedes gehörte zu einem anderen Geschlecht – den Sippen von Eiríkur Sveinbjarnarson und Loftur Hálfdánarson.
277) Skjaldarmerki þeirra eru grafin á kúlurnar.
Ihre Wappen sind auf den Kugeln eingraviert.
278) Þetta belti var í fyrstu gert handa Vilborgu Einarsdóttur, konu Eiríks riddara Sveinbjarnarsonar.
Der Gürtel war ursprünglich für Vilborg Einarsdóttir, die Frau des Ritters Eiríkur Sveinbjarnarson.
279) Síðan hefir verið bætt í það mörgum stokkum, og í síðustu utanför lét pabbi gylla það upp.
???
280) Þennan armhring hefir Þórdís, dóttir Snorra Sturlusonar borið.
Diesen Armreif hat Þórdís, die Tochter von Snorri Sturluson, getragen.
281) Ennisspöngina mína hefir átt Þóra, kona Lofts Sæmundssonar í Odda.
Der Stirnreif gehörte Þóra, der Frau von Loftur Sæmundsson in Odda.
282) Steinasörvið, sem ég ber um hálsinn, gaf einhver kardínáli suður í löndum pabba, en krossinn, sem við það hangir, er gjöf til mömmu frá Margrétu Danmerkurdrottningu.
Der Rosenkranz, den ich um den Hals trage, gab ein Kardinal im Süden des Landes Papa, und das Kreuz, das daran hängt, ist ein Geschenk an Mama von Margarethe, der Königin von Dänemark.
283) Hann einn er meira virði en allt annað skraut, sem ég á, því að svörtu perlurnar eru afar sjaldgæfar.
Er ist mehr wert als all der andere Schmuck, den ich habe, denn die schwarzen Perlen sind sehr selten.
284) Þennan spegil gaf sýrlenskur höfðingi í Jórsalaborg pabba.
Diesen Spiegel gab ein Stammesfürst aus Syrien in Jerusalem Papa.
285) Umgerðin á honum er úr sedrusviði úr Líbanonsfjöllum, og myndirnar, sem á hana eru skornar, tákna hina sjö himna með plánetunum.
Sein Rahmen ist aus Zedernholz aus dem Libanon, und die Bilder, die eingeritzt sind, zeigen den Himmel mit den Planeten.
Sonntag, 22. Dezember 2024
Kapitel 2. 2 (258 - 269)
258) Það er sælt að elska og njóta þess, sem maður elskar.
Es ist ein Glück, zu lieben und das zu genießen, was man liebt.
259) Ég óska þess af öllu hjarta, að hamingja þín haldist."
Ich wünsche von ganzem Herzen, daß dein Glück von Dauer ist.“
260) Forstöðukonan kallaði nú inn um dyrnar og sagði, að hirðstjórinn væri kominn og biði eftir brúðinni.
Die oberste Dienerin kam nun zur Tür herein und sagte, daß der hirðstjóri gekommen sei und auf die Braut warte.
261) "Bráðum," kallaði Kristín á móti.
„Gleich“, rief Kristín zurück.
262) Síðan sneri hún sér að Halldóru og mælti hljótt:
Dann wandte sie sich an Halldóra und sagte leise:
263) "Ég hefi masað af mér tímann og gleymt blessuðum hirðstjóranum.
„Ich habe die Zeit verplaudert und den gesegneten hirðstjóri vergessen.
264) Hann á að leiða mig í kirkjuna.
Er wird mich zur Kirche führen.
265) Það gerir ekkert til.
Das macht aber nichts.
266) Hann getur beðið ofurlitla stund.
Er kann noch eine kleine Weile warten.
267) Við þurfum ekkert að flýta okkur.
Wir brauchen uns nicht abzuhetzen.
268) Það verður hvort sem er ekkert gert fyrr en ég kem.
Es passiert ohnehin nichts, bevor ich komme.
269) Biskupinn bíður í kirkjunni með alla presta sína.
Der Bischof wartet in der Kirche mit all seinen Priestern.
Es ist ein Glück, zu lieben und das zu genießen, was man liebt.
259) Ég óska þess af öllu hjarta, að hamingja þín haldist."
Ich wünsche von ganzem Herzen, daß dein Glück von Dauer ist.“
260) Forstöðukonan kallaði nú inn um dyrnar og sagði, að hirðstjórinn væri kominn og biði eftir brúðinni.
Die oberste Dienerin kam nun zur Tür herein und sagte, daß der hirðstjóri gekommen sei und auf die Braut warte.
261) "Bráðum," kallaði Kristín á móti.
„Gleich“, rief Kristín zurück.
262) Síðan sneri hún sér að Halldóru og mælti hljótt:
Dann wandte sie sich an Halldóra und sagte leise:
263) "Ég hefi masað af mér tímann og gleymt blessuðum hirðstjóranum.
„Ich habe die Zeit verplaudert und den gesegneten hirðstjóri vergessen.
264) Hann á að leiða mig í kirkjuna.
Er wird mich zur Kirche führen.
265) Það gerir ekkert til.
Das macht aber nichts.
266) Hann getur beðið ofurlitla stund.
Er kann noch eine kleine Weile warten.
267) Við þurfum ekkert að flýta okkur.
Wir brauchen uns nicht abzuhetzen.
268) Það verður hvort sem er ekkert gert fyrr en ég kem.
Es passiert ohnehin nichts, bevor ich komme.
269) Biskupinn bíður í kirkjunni með alla presta sína.
Der Bischof wartet in der Kirche mit all seinen Priestern.
Kapitel 2. 2 (253 - 257)
253) Ég held nærri því, að mig sé búið að dreyma fyrir því.
Ich dachte beinahe, ich träume.
254) Stjörnuspádómurinn hefir spáð mér mörgum afkomendum og þar á meðal mörgu stórmenni.
Die Prophezeiung hat mir viele Nachkommen verheißen und darunter viele große Männer.
255) Engan mann hefi ég séð fyrr né síðar, sem ég vildi honum fremur kjósa til að vera faðir þessa fyrirheitna stórmennis.
Keinen Mann habe ich gesehen, weder früher noch später, den ich eher zum Vater dieser verheißenen großen Männer erwählt hätte.
256) Er ég ekki sæl, Halldóra mín, að vera nú að ganga að eiga mann, sem ég hefi jafnmikla ást á?"
Bin ich nicht glücklich, Halldóra, nun einen Mann zu heiraten, zu dem ich eine so große Liebe hege?“
257) "Jú, þú ert sæl, Stína mín, og ég samgleðst þér hjartanlega, - hjartanlega!
„Ja, du bist glücklich, und ich gratuliere dir herzlich – herzlich!
Ich dachte beinahe, ich träume.
254) Stjörnuspádómurinn hefir spáð mér mörgum afkomendum og þar á meðal mörgu stórmenni.
Die Prophezeiung hat mir viele Nachkommen verheißen und darunter viele große Männer.
255) Engan mann hefi ég séð fyrr né síðar, sem ég vildi honum fremur kjósa til að vera faðir þessa fyrirheitna stórmennis.
Keinen Mann habe ich gesehen, weder früher noch später, den ich eher zum Vater dieser verheißenen großen Männer erwählt hätte.
256) Er ég ekki sæl, Halldóra mín, að vera nú að ganga að eiga mann, sem ég hefi jafnmikla ást á?"
Bin ich nicht glücklich, Halldóra, nun einen Mann zu heiraten, zu dem ich eine so große Liebe hege?“
257) "Jú, þú ert sæl, Stína mín, og ég samgleðst þér hjartanlega, - hjartanlega!
„Ja, du bist glücklich, und ich gratuliere dir herzlich – herzlich!
Abonnieren
Posts (Atom)
Buch
Der Blog ist jetzt auch in Buchform erhältlich: https://buchshop.bod.de/ein-aufgehender-stern-9783819299667
-
46) Þess vegna var boðskapurinn dýrmætari en það, sem sendimaðurinn hefði getað valdið af gulli . Deshalb war die Botschaft kostbarer als d...
-
Der Blog ist jetzt auch in Buchform erhältlich: https://buchshop.bod.de/ein-aufgehender-stern-9783819299667
-
1) "Seint koma sælir, og koma þó," mælti Kristín glaðlega og stóð upp á móti Halldóru svo skjótlega, að konurnar, sem voru að fest...